Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

Πίσω από κάθε διαπραγμάτευση για την πρώτη ή τη δεύτερη αξιολόγηση, κρύβεται το αίτημα για την εκποίηση ενός ακόμη δημόσιου αγαθού!



Όχι στη λεηλασία του δημόσιου πλούτου, παλιά ή νέα

του Στέλιου Κούλογλου

Η συζήτηση για τις δημόσιες υπηρεσίες και την ελληνική περίπτωση είναι σημαντική και πολύ επίκαιρη. Γιατί η Ελλάδα, από το ξέσπασμα της κρίσης μέχρι και σήμερα, δέχεται τεράστιες πιέσεις για να πουλήσει φθηνά “τα ασημικά του σπιτιού”. (*)
Η εκποίηση εθνικής περιουσίας αποτελεί μια από τις πιο παράλογες όψεις των «σχεδίων διάσωσης» που από το 2010 επιβάλλονται από την τρόικα , ρίχνοντας την ελληνική οικονομία σε ύφεση για 7 χρόνια. Η απαίτηση από ένα χρεοκοπημένο κράτος να ιδιωτικοποιήσει τις εταιρείες του, ισοδυναμεί πάντα με τη πώληση τους σε εξευτελιστικές τιμές.
Πρέπει να τονίσω, από την αρχή, ότι οι δημόσιες υπηρεσίες στην Ελλάδα, πριν το ξέσπασμα της κρίσης, είχαν χρησιμοποιηθεί από τα παλιά πολιτικά κόμματα σαν εργαλείο πολιτικής πατρωνίας. Μια ριζική αλλαγή ήταν λοιπόν απαραίτητη, αλλά ας δούμε τι έγινε στη πράξη. 

Θα επικεντρωθώ σε 3 περιπτώσεις μεγάλων ιδιωτικοποιήσεων που έγιναν τα τελευταία χρόνια. Στη περίπτωση του Ελληνικού, υπήρχε μόνο μια εταιρεία που πήρε μέρος στο διαγωνισμό. Το ίδιο και για στη περίπτωση της εξαγοράς του Οργανισμού Λιμένος Πειραιώς(ΟΛΠ) από την κινεζική εταιρεία COSCO που κατέχει πλέον το 67% των μετοχών του ΟΛΠ.

Πριν από την εξαγορά δύο θυγατρικές εταιρείες της COSCO που λειτουργούσαν δύο από τα εμπορικά τέρμιναλ του Λιμένος Πειραιώς, πλήρωναν στον ΟΛΠ 35 εκατ. ευρώ ετησίως. Τώρα τo 67% αυτών των ποσών πηγαίνει στη COSCO, φεύγουν από τη μία τσέπη και πάνε στην άλλη. Το ελληνικό δημόσιο στερείται τα εναπομείναντα ενοίκια που θα εισέπραττε μέχρι το πέρας της παραχώρησης των τερματικών σταθμών, περίπου 700 εκατομμύρια ευρώ. Για να μην προσθέσει κανείς ότι τα 115 εκατομμύρια ευρώ επιδοτήσεων που είχαν εγκριθεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση για ένα έργο επέκτασης του σταθμού επιβατικών πλοίων και τα οποία θα εισπραχθούν κατά 67% από την κινέζικη κρατική εταιρεία.

Ας πάρουμε το τρίτο παράδειγμα ιδιωτικοποίησης . Σε συνεργασία με έναν Έλληνα ολιγάρχη, η γερμανική εταιρεία Fraport απέκτησε πρόσφατα και για διάρκεια σαράντα ετών — με δυνατότητα επέκτασης για πενήντα — τα δικαιώματα εκμετάλλευσης και επέκτασης δεκατεσσάρων αεροδρομίων. Αρχικά τριάντα επτά αερολιμένες της χώρας είχαν χωριστεί σε δύο ομάδες που περιελάμβαναν κερδοφόρες και ζημιογόνες εγκαταστάσεις η κάθε μια. Το σκεπτικό ήταν ο αγοραστής να μην επιλέξει μόνο τα προνομιακά, κερδοφόρα αεροδρόμια. Το ισορροπημένο αυτό σχήμα προσέκρουσε στην κατηγορηματική άρνηση της τρόικας, η οποία επέμεινε ώστε το προς ιδιωτικοποίηση « πακέτο » να περιλαμβάνει μόνο κερδοφόρα αεροδρόμια. Ακολουθήθηκε δηλαδή το σχήμα με τις τράπεζες, και τον χωρισμό τους σε καλές και κακές.

Υπάρχουν σοβαρές υποψίες ότι την συμφωνία επέβαλλε η γερμανική κυβέρνηση. Υποψία που ενισχύεται από το γεγονός ότι κατά την διαδικασία προκήρυξης διαγωνισμού, το ΤΑΙΠΕΔ ( ο οργανισμός υπεύθυνος για τις ιδιωτικοποιήσεις στην Ελλάδα) επέλεξε ως «τεχνικό σύμβουλο» την Lufthansa Consulting, θυγατρική της γερμανικής αεροπορικής εταιρείας που κατέχει το 8,45 % των μετοχών της Fraport . Έχουμε εδώ μια κατάφωρη σύγκρουση συμφερόντων.

Η Fraport ανήκει κατά πλειοψηφία στο κρατίδιο της Έσσης και στην πόλη της Φρανκφούρτης, που από κοινού κατέχουν το 51,3 % των μετοχών της. Το μεγαλύτερο μέρος των κερδών από την ρευστοποίηση δημόσιας περιουσίας στην Ελλάδα θα τροφοδοτήσει τα έσοδα της τοπικής αυτοδιοίκησης της Γερμανίας, μιας χώρας που αποτελεί τον κυριότερο πιστωτή των Αθηνών.

Ενδιαφέρον έχουν και οι όροι της συμφωνίας. Η Fraport απαλλάσσεται από την πληρωμή φόρων ακίνητης περιουσίας και δημοτικών τελών. Μπορεί να ακυρώσει τις μισθώσεις και τα συμβόλαια που είχαν υπογραφεί με τους προηγούμενους εξωτερικούς παρόχους υπηρεσιών των δεκατεσσάρων αεροδρομίων και να δώσει τις άδειες εκμετάλλευσης στους παρόχους της δικής της επιλογής, δίχως να ξοδέψει δεκάρα για αποζημιώσεις στους προηγούμενους, τους οποίους υποχρεούται να αναλάβει το ελληνικό κράτος. Και δεν είναι μόνο αυτό. Οι ελληνικές αρχές δεσμεύονται επίσης να αποζημιώνουν τους υπαλλήλους που θα απολυθούν από την Fraport, να αναλαμβάνουν την κάλυψη εξόδων που θα αφορούν μελλοντικά θύματα εργατικών ατυχημάτων, ακόμη κι όταν η ευθύνη της εταιρείας έχει πλήρως αποδειχθεί, να χρηματοδοτούν τις περιβαλλοντικές πραγματογνωμοσύνες που απαιτούνται για τις όποιες εργασίες επέκτασης των αεροδρομίων. Προβλέπεται μάλιστα, ότι το κράτος θα καταβάλλει αποζημίωση στη Fraport και στην περίπτωση που καθυστερήσουν τα έργα επέκτασης των αεροδρομίων από αρχαιολογικές ανακαλύψεις, όπως συμβαίνει συχνά στην Ελλάδα.

Η κυβέρνηση και ο συνάδελφος Τσακαλώτος που έχει κάνει μια εξαιρετική δουλειά στις διαπραγματεύσεις με τους θεσμούς , κάνουν ότι μπορούν να εμποδίσουν τα προηγούμενα φαινόμενα. Αλλά οι μεγάλες πιέσεις συνεχίζονται. Στη πραγματικότητα πίσω από κάθε διαπραγμάτευση για την πρώτη ή τη δεύτερη αξιολόγηση, κρύβεται το αίτημα για την εκποίηση ενός ακόμη δημόσιου αγαθού, όπως γίνεται τώρα με τον στρατηγικό τομέα του ηλεκτρικού δικτύου.

Θέλω να επαναλάβω, κλείνοντας, ότι οι δημόσιες εταιρείες στην Ελλάδα αποτελούσαν αντικείμενο λεηλασίας από τους ολιγάρχες και το παλιό πολιτικό σύστημα. Αλλά αυτοί που πραγματικά νοιάζονται για την Ελλάδα, θα έπρεπε να βοηθήσουν για τον εκσυγχρονισμό του δημόσιου τομέα που θα υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον. Και όχι να αντικαταστήσουν τη παλιά λεηλασία από μια καινούργια.


(*) Ομιλία του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ σε εκδήλωση της Ομάδας Εργασίας του Ευρωκοινοβουλίου για τις Δημόσιες Υπηρεσίες. Η εκδήλωση είχε θέμα “δημόσιες υπηρεσίες και η ελληνική περίπτωση”.


Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

Ο Σόιμπλε θέλει το τέλος αυτής της νομισματικής Ένωσης

"Η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία πρέπει να συνειδητοποιήσει
ότι η λιτότητα έχει σαν στόχο της την διάλυση της νομισματικής ένωσης
 και όχι την έστω συντηρητική ανάκτηση της ανταγωνιστικότητάς της!"
λέει ο δημοσιογράφος της αυστριακής τηλεόρασης Λάκης Ιορδανόπουλος

του Λάκη Ιορδανόπουλου*

Ο αντιευρωπαϊστής Σόιμπλε με το λόμπι που τον περιστοιχίζει αφού πέτυχαν τον καθαρά εθνικό τους στόχο για την επανένωση της Γερμανίας θέλουν τώρα να επιστρέψουν και στο σκληρό τους μάρκο, που αναγκάστηκαν τότε να εγκαταλείψουν με αντάλλαγμα την άδεια επανένωσης που τους έδωσε η Δύση. Θα βάζει συνεχώς υπερβολικούς και άφταστους οικονομικά στόχους μέχρι να ζητήσουμε εμείς, οι Ιταλοί και οι άλλες χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου να φύγουμε από μόνοι μας !

Η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι η λιτότητα έχει σαν στόχο της την διάλυση της νομισματικής ένωσης και όχι την έστω συντηρητική ανάκτηση της ανταγωνιστικότητάς της! Οι μάσκες πέφτουν σιγά σιγά: Ο Σόιμπλε θέλει το τέλος αυτής της Ευρώπης και επιστροφή της χώρας του στο σκληρό μάρκο με μερικές χώρες δορυφόρους μόνο !

Η άνοδος του λαϊκισμού είναι σύμπτωμα και σύμμαχος της διαλυτικής "πολιτικής" του ! Γιαυτό κάνει ότι μπορεί για να ....μην σταματήσει αυτήν την εξέλιξη ! 

Είμαι σίγουρος ότι ο αντιευρωπαϊστής γερμανός υπουργός οικονομικών θέλει η Ελλάδα να εξωθηθεί από το ενιαίο νόμισμα για να τρομάξει τους Γάλλους και να τους αναγκάσει να αποδεχτούν το μοντέλο του για σκληρό ευρώ, ή να φύγουν και αυτοί ! ( Με την Λεπέν !)

Ας πάμε όμως στα χρόνια που γεννήθηκε η ιδέα για κοινό νόμισμα για να καταλάβουμε ποια ήταν τότε τα κίνητρα αυτής της ιδέας: 

Σε έναν αποκαλυπτικό διάλογο του με τη Θάτσερ, ο Μιτεράν εξέθεσε τον τρόπο με τον οποίο πίστευε ότι θα έπρεπε Βρετανία και Γαλλία να κινηθούν: ‘Εφόσον κανένας από τους δύο (Βρετανία – Γαλλία) δεν πρόκειται να ξεκινήσει πόλεμο εναντίον της Γερμανίας’ η λύση στον περιορισμό της δύναμης της θα μπορούσε να δοθεί μέσα από την Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση και συγκεκριμένα μέσα από ένα κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα. “Αυτή είναι μία πιθανή λύση στο Γερμανικό Ερώτημα”.

Για να προλάβει τις εξελίξεις ο Μιτεράν πρότεινε στο Γερμανό Καγκελάριο μία μυστική συμφωνία: η Γαλλία θα στήριζε την προοπτική της επανένωσης και σε αντάλλαγμα η Γερμανία θα προχωρούσε στην εγκατάλειψη του μάρκου και στην υιοθέτηση ενός κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος με τη δέσμευση για τη δημιουργία μίας Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. “Η μόνη ελπίδα της Γερμανίας για επανένωση είναι να δεσμευτεί σε μία ισχυρή Ένωση” είπε ο Μιτεράν στον Κολ, απειλώντας ότι θα ασκούσε βέτο σε μία απόφαση επανένωσης.

Μετά την αλλαγή στάσης και απ’ τη Γαλλία, η Θάτσερ θεώρησε πως εφόσον δε μπορούσε να αποτρέψει το αναπόφευκτο, μία πιθανή λύση στο πρόβλημα θα ήταν η ‘διαπλάτυνση’ της Ευρώπης, με την είσοδο όσο το δυνατόν περισσότερων κρατών για να γίνει ‘κάτι πολύ πιο χαλαρό’ ώστε η υπεροχή της Γερμανίας να εξισορροπηθεί.

Αυτός ήταν ο λόγος που άλλαξε την πολιτική της ως προς την ένταξη πολλών χωρών στην ΕΕ και άνοιξε το θέμα της εισόδου κρατών όπως η Ελλάδα, η Πορτογαλία, η Ιρλανδία, η Ισπανία (οι 4 φτωχές χώρες, όπως αναφέρονται σε διάφορες εκθέσεις της εποχής) αλλά και κρατών του πρώην ανατολικού μπλοκ, βλέποντας στο μέλλον ακόμη μεγαλύτερη "διαπλάτυνση", με χώρες αντίβαρα στην Γερμανία.

Ο Μιτεράν υποχώρησε τόσο ώστε να δεχτεί μία ταυτόχρονη εμβάθυνση και διαπλάτυνση της ΕΕ και άσκησε πιέσεις στη Γερμανία ώστε να αποδεχτεί όσο το δυνατόν περισσότερα μέλη στο ευρώ. Το μήνυμα αυτό της προοπτικής ένταξης τους στο ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα κοινοποιήθηκε για πρώτη φορά στις "φτωχές χώρες" το 1989, την ώρα που γινόταν οι μυστικές διαπραγματεύσεις της Γαλλίας με τη Γερμανία και τη Βρετανία.

Ο Υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας έστειλε το 1989 στην Ελλάδα το Υπόμνημα Ballandour θέτοντας το αίτημα της πλήρους νομισματικής Ένωσης και η Ελλάδα με επιστολή του Υπουργού Εθνικής Οικονομίας Π. Ρουμελιώτη, απάντησε θετικά.

Συμπερασματικά, το ευρώ ξεκίνησε ως ένα πρότζεκτ με κύριο στόχο τον περιορισμό της δύναμης της Γερμανίας μέσα από από ένα κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα και χρειάστηκαν χρόνια επίπονων και μυστικών διαβουλεύσεων προκειμένου να δημιουργηθεί. Μία ενδεχόμενη διάσπαση του δε θα ήταν, απλώς, ένα νομισματικό ατύχημα αλλά ένα ιστορικό γεγονός...




*Ο Λάκης Ιορδανόπουλος είναι δημοσιογράφος της αυστριακής δημόσιας τηλεόρασης και μουσικός που ζει στην Βιένη


Το τέλος της Ευρώπης ή ο φασισμός με Αρμάνι


Εγκαταλείποντας την κλασική και ξεπερασμένη ταξική ανάλυση, που ακόμη κρατάει τμήματα της Αριστεράς σε ομηρία, η νέα Ακροδεξιά υιοθετεί τη στρατηγική διαίρεσης της κοινωνίας ανάμεσα στον λαό και τις ελίτ. Έτσι μιλάει στο συναίσθημα παρά στη λογική, υποθάλπει τους φόβους και περιφρονεί τις τεχνοκρατικές αναλύσεις και τους αριθμούς, πιάνοντας τον σφιγμό ενός κόσμου που βλέπει το βιωτικό του επίπεδο να πέφτει συνεχώς και το μέλλον του αβέβαιο.
του Κώστα Δουζίνα*

Όποια και να είναι τα αποτελέσματα του ιταλικού δημοψηφίσματος και των αυστριακών προεδρικών εκλογών, η κοινωνική Ευρώπη της Δημοκρατίας και της αλληλεγγύης θα έχει δεχτεί σήμερα άλλο ένα χτύπημα. 

Η ανθρωπότητα πανηγύρισε την ήττα του ναζισμού και του φασισμού το 1945. Το σύνθημα “Never Again” που τόσες γενιές επανέλαβαν από τότε ίσως να μας έκανε να εφησυχάσουμε περισσότερο από ό,τι έπρεπε. Αλλά ο νέος ακροδεξιός λαϊκισμός έχει διαφορετικά χαρακτηριστικά, η προβιά του λύκου έχει αλλάξει

Ο Aντόρνo έγραψε το 1949 ότι "Όσο πιο ολοκληρωτική γίνεται η κοινωνία, τόσο θεριεύει η αλλοτρίωση του πνεύματος και τόσο πιο παράδοξη φαντάζει η προσπάθεια να αποδράσει από την αλλοτρίωση μόνο με τις δυνάμεις του. Ακόμη και η πληρέστερη συνειδητοποίηση της καταστροφής κινδυνεύει να μετατραπεί σε άσκοπο κουτσομπολιό. Η πολιτισμική κριτική βρίσκεται αντιμέτωπη με το τελευταίο στάδιο της διαλεκτικής μεταξύ πολιτισμού και βαρβαρότητας. Είναι βάρβαρο να γράφεις ποιήματα μετά το Άουσβιτς". Η τελευταία πρόταση είναι μία από τις πιο διάσημες του 20ού αιώνα. Έχει επαναληφθεί πολλές φορές παραπλανητικά και έξω από τα συμφραζόμενα της πυκνής και προφητικής αυτής παραγράφου. Σήμερα ίσως να μπορούμε να καταλάβουμε καλύτερα την έννοια του χρησμού.

Το 2016 θα μείνει στην Ιστορία ως η χρονιά που η προειδοποίηση του Aντόρνo έρχεται πάλι στην επικαιρότητα και η βαρβαρότητα ξαναμπαίνει στην ευρωπαϊκή καθημερινότητα. Δεν φοράει μπότες και στολές, αλλά κοστούμια Armani και ταγιέρ Chanel. Δεν υπόσχεται φυλετική καθαρότητα, αλλά προστασία του δυτικού πολιτισμού. Μετά το Brexit και τον Τραμπ, η Ιταλία, η Αυστρία, και, στο βάθος, η Ολλανδία και η Γαλλία είναι τα επόμενα στάδια της "αλλοτρίωσης του πνεύματος". Πώς είναι δυνατό τόσοι Ευρωπαίοι να έχουν ξεχάσει την Ιστορία τους;


Η μεταμόρφωση του φασισμού

Η πρόσφατη Ιστορία της Βρετανίας, της Γαλλίας και της Ολλανδίας μπορούν να μας βοηθήσουν για να κατανοήσουμε πώς άλλαξε η “συσκευασία” του ρατσισμού και ωραιοποιήθηκε ο φασισμός για να γίνει αποδεκτός σε ανθρώπους που δεν θα υποστήριζαν ποτέ τους θαυμαστές του ναζισμού. Η σύγκριση πατέρα και κόρης Λεπέν είναι χαρακτηριστική. Ο Ζαν-Μαρί Λεπέν έχασε τον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών το 2002 με περίπου τις ίδιους ψήφους που πήρε και στον πρώτο. Κανένας κεντροαριστερός δεν ήταν διατεθειμένος να τον ψηφίσει όταν ο Λεπέν απέκλεισε τον υποψήφιο των Σοσιαλιστών. Η κόρη του Μαρίν θα πάρει το 2017 πολύ περισσότερες ψήφους. Το επιχείρημα "δεν ψηφίζω φασίστες" έχει χάσει τη δύναμή του και η Λεπέν έχει κάθε ελπίδα να κερδίσει την προεδρία ακολουθώντας την πορεία του Τραμπ.

Ο πατέρας Λεπέν ήταν ένας προβοκάτορας που απευθύνονταν στους παραδοσιακούς Γάλλους ακροδεξιούς, τους Ρieds Νoir, τους αντιδραστικούς καθολικούς και τους νοσταλγούς του Βισί. 
Η κόρη έχει αλλάξει τελείως το περιτύλιγμα του ιδεολογικού της μηνύματος. Καλύπτει το κενό που άφησε το "ακραίο νεοφιλελεύθερο κέντρο" πολιτικά, οικονομικά και πολιτισμικά. 
Απομάκρυνε τους νεοναζί, τους περιθωριακούς skinheads και τους ομοφοβικούς αντιδραστικούς και απευθύνεται στα τμήματα της κοινωνίας που αισθάνονται προδομένα από την γκολική Δεξιά, την κομμουνιστική Αριστερά και τους νεοφιλελεύθερους Σοσιαλιστές. 
Το πολιτικό σύστημα της “μετα-δημοκρατίας” αγνοεί και περιφρονεί τα θύματα του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού. Η αγανάκτηση και ο θυμός αυτού του τμήματος της κοινωνίας αποτελεί το μεγαλύτερο όπλο της λαϊκίστικης Ακροδεξιάς
Εγκαταλείποντας την κλασική και ξεπερασμένη ταξική ανάλυση, που ακόμη κρατάει τμήματα της Αριστεράς σε ομηρία, η νέα Ακροδεξιά υιοθετεί τη στρατηγική διαίρεσης της κοινωνίας ανάμεσα στον λαό και τις ελίτ. Έτσι μιλάει στο συναίσθημα παρά στη λογική, υποθάλπει τους φόβους και περιφρονεί τις τεχνοκρατικές αναλύσεις και τους αριθμούς, πιάνοντας τον σφιγμό ενός κόσμου που βλέπει το βιωτικό του επίπεδο να πέφτει συνεχώς και το μέλλον του αβέβαιο.

Εδώ βρίσκεται το μεγάλο πρόβλημα και με το ιταλικό δημοψήφισμα. 
Ο Ρέντζι θα μπορούσε να είχε κάνει τις συνταγματικές αλλαγές που επιδιώκει χωρίς δημοψήφισμα. Αντί να πάρει μάθημα από τον Βρετανό Κάμερον, που “αυτοκτόνησε” κάνοντας το δημοψήφισμα για το Brexit, ακολούθησε την ίδια τακτική και απειλεί με παραίτηση αν χάσει. 
Ζητάει σήμερα από τους Ιταλούς να μειώσουν τον αριθμό των γερουσιαστών από 315 σε 100, που θα διορίζονται αντί να εκλέγονται όπως τώρα, και περιορίζει σημαντικά τις νομοθετικές τους αρμοδιότητες. 
Φαίνεται να μην έχει καταλάβει τίποτε από τις πρόσφατες λαϊκές και εκλογικές εξεγέρσεις. 
Αυξάνει τις εξουσίες της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού και μειώνει αυτές της Βουλής, όταν οι πολίτες δείχνουν με κάθε τρόπο ότι δεν εμπιστεύονται τις πολιτικές ελίτ. 
Μεταφέρει την επιλογή της Γερουσίας από λαϊκές εκλογές σε κομματικό διορισμό, όταν οι πολίτες απορρίπτουν τις κομματικές νομενκλατούρες και πιστεύουν ότι ο διορισμός θα προστατεύσει διαπλεκόμενους από ποινική δίωξη. Στα κιτάπια της Πολιτικής Ιστορίας, το ιταλικό δημοψήφισμα θα καταγραφεί σαν ένα από τα πιο παρακινδυνευμένα εγχειρήματα. 
Ίσως να είναι ο Ρέντζι και όχι ο Τσίπρας, όπως ισχυρίζεται η αντιπολίτευση, που θέλει να αποδράσει από τα οικονομικά προβλήματα. 
Δυστυχώς για την Ελλάδα, όπως είπαν για τον Μπλερ, ο Ρέντζι ήταν το μέλλον κάποτε.


Οι πολιτισμικοί πόλεμοι

Αλλά ας γυρίσουμε στη Γαλλία και την Ακροδεξιά μετά τη σύντομη παρένθεση στην αυτοκτονική στρατηγική τής ιταλικής Κεντροαριστεράς. 
Θα ξαναπάρουμε την κυριαρχία μας από τις Βρυξέλλες, λέει η Λεπέν, θα γυρίσουμε στη δόξα που ήταν η Γαλλία, θα ξανακαταλάβουμε τις συνοικίες των αντιστάσεων από τους Άραβες. 
Έτσι, η Ακροδεξιά προσπαθεί να ξαναζωντανέψει την παράδοση ενός ισχυρού και περήφανου κράτους που έχει καταστραφεί από την αποδοχή της γερμανικής ηγεμονίας. Αλλά πρόκειται για πλαστή εικόνα της Ιστορίας και ψεύτικη υπόσχεση επιστροφής στο ένδοξο παρελθόν. Η καταπίεση και εκμετάλλευση της αποικιοκρατίας δεν μπορεί να μεταμορφωθεί σε πετυχημένη "αποστολή εκπολιτισμού" (mission civilisatrice). Η Ανατολή βρίσκεται στην καρδιά της Δύσης, τα παιδιά του Μαγκρέμπ στις συνοικίες του Παρισιού και της Μασαλίας, αλλά η "εκκοσμικευμένη" Γαλλία δεν τους δίνει τα βασικά δικαιώματα του πολίτη. Καμιά ωραιοποίηση του παρελθόντος δεν αλλάζει τη ζοφερή τους καθημερινότητα. Έτσι η νέα Ακροδεξιά γίνεται μεταμοντέρνα:

Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2016

Ο θάνατος του Εμποράκου


Οι Μνημονιακές δεσμεύσεις της χώρας σε συνδυασμό με τα ομολογουμένως στενά περιθώρια διαχείρισης μιας τέτοιας Συνεννόησης με τους Δανειστές, έχουν δημιουργήσει πλέον ένα τοπίο στη μικρομεσαία επιχειρηματικότητα που υπό άλλες Συνθήκες θα διαβαζόταν μόνο σε σενάριο Επιστημονικής Φαντασίας.

Δείτε τον παρακάτω πίνακα και τα σχόλια περιττεύουν:
  • Ας υποθέσουμε ότι ένας νέος άνθρωπος αποφασίζει να ξεκινήσει μια δική του επιχείρηση μέσα στο δύσκολο σημερινό οικονομικό περιβάλλον. 
  • Ας υποθέσουμε επίσης ότι από την πρώτη χρονιά καταφέρνει το θαύμα να έχει κέρδη! 
  • Για λόγους ευκολίας προσθέτουμε την υπόθεση ότι αυτά τα κέρδη προ φόρων και εισφορών είναι 100,000 ευρώ. 
(Τα νούμερα είναι στρογγυλεμένα για λόγους ευκολίας των υπολογισμών.)

Το πρώτο έτος δραστηριότητας της Επιχείρησης:

Εισφορές ΟΑΕΕ19,000
Φόρος31,000
Προκαταβολή Φόρου31,000
Τέλος επιτηδεύματος1,000
Εισφορά Αλληλεγγύης  6,000
ΣΥΝΟΛΟ88,000

Το Σημαντικότερο πρόβλημα όμως σ’ αυτά τα αποτελέσματα είναι πως ένας νέος ιδιοκτήτης μιας μικρής νεοπαγούς επιχείρησης για να καταφέρει να έχει 100,000 ευρώ σε προ φόρων κέρδη, θα πρέπει πρακτικά να επιτυγχάνει τζίρους (κύκλους Εργασιών) από 300 έως και 700 χιλιάδων ευρώ καθώς τα πραγματικά περιθώρια κερδοφορίας είναι στη σημερινή κατάσταση της Αγοράς εξαιρετικά στενά.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Μετά από μισό και πλέον εκατομμύριο ευρώ, μια start up που επιβίωσε και αφού θα έχει καταφέρει εκπληκτικά πράγματα σε οργάνωση, καινοτομία, έλεγχο κινδύνου, Marketing Strategy, Operations Management και Στρατηγική, θα αποδώσει περίπου 1,000 ευρώ το μήνα στον τολμηρό και καταταλαιπωρημένο Ιδρυτή της !!!


Εκπληκτικό!!!




πηγή macroskopio.gr

Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016

Συνεργατικά εγχειρήματα: συναίνεση και δημοκρατία ή δημοκρατία και συναίνεση;

1 Ψήφος – 1 Ζωή

Kείμενο του Άρη Χατζηνικολάου μέλος στον κοινωνικό καταναλωτικό συνεταιρισμό Bios Coop.

[Τον τελευταίο χρόνο είμαι στην φάση της ζωής μου που αυτά τα λίγα που έχω ζήσει  με έχουν κάνει να απομυθοποιήσω κάθε πολιτική στάση & οργάνωση, αφού ότι ελπιδοφόρο βλέπω αργά ή γρήγορα καταρρέει, τουλάχιστον στα μάτια μου. Το συμπέρασμα μου, όταν με παίρνει από κάτω, είναι: Ένας άνθρωπος είναι πολύ μικρός για να κάνει την διαφορά. Το ζούμε καθημερινά εξάλλου. Από χθες, ακόμα δεν έχω καταλάβει αν κατέρριψα αυτή την πεποίθηση ή αν την επιβεβαίωσα].


Κυριακή 13 Νοεμβρίου βράδυ, στην μεγαλύτερη συνέλευση που έκανε ποτέ ένας συνεταιρισμός της Θεσσαλονίκης που τα τελευταία χρόνια αποτελεί πρότυπο στην πόλη. Ρεκόρ συμμετοχής: 150 μέλη του, καλούνται να αποφασίσουν, μεταξύ άλλων, για το αν ο εργαζόμενος Α θα απολυθεί ή όχι από τον συνεταιρισμό. 150 άνθρωποι κάθε ηλικίας, πολιτικής πεποίθησης και ήθους. Η συνέλευση ξεκινά. Ο Πρόεδρας βγάζει έναν λόγο 45 λεπτών. Μας φαίνεται φυσιολογικό, αφού το έχουμε συνηθίσει. Κατόπιν, το προεδρείο της ΓΣ μας ανακοινώνει ότι οι υπόλοιποι 38 ομιλητές θα έχουμε από 2 λεπτά ο καθένας, λόγω περιορισμένου χρόνου κράτησης της αίθουσας. Κρίμα για όλους μας.

Παρά τις αντιδράσεις αρκετών, σε μια ‘αποθέωση’ της άμεσης δημοκρατίας, οι κάλπες ανοίγουν πριν καν ξεκινήσουν οι τοποθετήσεις των μελών. Αρκετές δεκάδες άνθρωποι έρχονται για 10 λεπτά, ψηφίζουν χωρίς να ακούσουν οποιαδήποτε τοποθέτηση και αμέσως μετά αποχωρούν. Κάποιοι είναι για καφεδάκι δίπλα, πέφτει τηλεφώνημα, έρχονται, ψηφίζουν και αμέσως φεύγουν χαρούμενοι. Αυτός ο καθοδηγούμενος(?) στρατός, έρχεται μόνο στις Γενικές Συνελεύσεις, 1 φορά στο 6μηνο και εφαρμόζουν αυτή την τακτική, κρίνοντας κάθε φορά το αποτέλεσμα των ψηφοφοριών. Φυσικά, όπως δηλώνουν, αυτό είναι δικαίωμά τους, δεν απαγορεύεται. Έχουν απόλυτο δίκιο. Εμένα πάντως άμεση δημοκρατία δεν μου θυμίζει. Οι συνέπειες των ψήφων τους δεν θα πέσουν πάνω στα δικά τους κεφάλια αλλά πάνω στα κεφάλια άλλων, αυτών που δουλεύουν καθημερινά (αμειβόμενοι ή μη) για τον συνεταιρισμό καθημερινά εδώ και χρόνια, ανεξάρτητα από το σε ποια από τις αντιμαχόμενες πλευρές ανήκουν. Τραγικά, σε κάποια αυριανή συνέντευξη στα ΜΜΕ, οι καθοδηγητές τους θα εξυμνήσουν την άμεση δημοκρατία με χαμόγελο στα χείλη.

Η διαδικασία συνεχίζεται. Σειρά τώρα έχει κάποιος πολιτικάντης, ο οποίος εμφανίζεται σταθερά μία φορά το 6μηνο, μόνο στις ΓΣ, για να ιντριγκάρει, να υφαρπάξει ψήφους και να ξεπληρώσει χάρες. Αμέσως καταλαβαίνεις ότι τα λόγια του είναι παραγγελία από άλλους, αφού έχει πληροφορίες και μιλάει για πράγματα που δεν έχει ζήσει. Κόσμος ξεσηκώνεται. Αναρωτιέμαι: τι είναι βία? Να διακόπτεις κάποιον με άσχημο τρόπο ή να βγάζεις εντεταλμένο λόγο γεμάτο διαστρεβλώσεις και μονομέρεια? Πιθανώς και τα δύο.
Στον αντίποδα, υπάρχει κόσμος που σιγά σιγά αρχίζει να αλλάζει γνώμη. Υπάρχει κόσμος που βλέπει τα πράγματα χωρίς προκαταλήψεις και αναζητά την αλήθεια του. Υπάρχουν ομιλητές που με ηρεμία που πηγάζει από μέσα τους μιλάνε για την ενότητα, την εκπαίδευση και την συγχώρεση ως απαραίτητες προϋποθέσεις για να μην πάμε κατά διαόλου. Η κυρία που κάθεται μπροστά μου, μου λέει λίγο πριν το τέλος πως άλλαξε γνώμη. Χαίρομαι. Δεν την ρωτώ με ποια πλευρά είναι, αν και το χαμόγελό της μου λέει όσα θέλω να ξέρω.

Το αποτέλεσμα είναι αμείλικτο, ποιητικό: 72-71, (και 6 λευκά) ο Α απολύεται. Μία ψήφος διαφορά. Το μυαλό πάει να καεί από την υπερένταση: ένα άτομο θα άλλαζε τα πάντα. Ένα άτομο.

Σκέφτομαι, πως είναι τραγικό ένας άνθρωπος, πρόσφατα οικογενειάρχης να χάνει την δουλειά του για μια ψήφο. Θυμάμαι έναν άλλο ελεεινό πολιτικάντη που μιλούσε πριν χρόνια για το νόμιμο και το ηθικό. Οι άσχημες σκέψεις συναγωνίζονται η μία την άλλη μέσα στο κεφάλι μου. Πώς να ηρεμίσει κανείς μετά από μια τέτοια διαδικασία; Πώς να κοιμηθεί όταν ξέρει ότι ‘εξ αιτίας του’ ένας άνθρωπος έχασε την δουλειά του;
Αργότερα, το κεφάλι μου καθαρίζει λίγο. Η σκέψη μου αλλάζει. Σκέφτομαι πως τόσο καιρό τα τρενάκια των ψηφοφόρων μπορούσαν και κρύβονταν πίσω από την ανωνυμία της πλειοψηφίας ή της μειοψηφίας. Το αποτέλεσμα των πράξεων τους δεν ήταν δική τους υπόθεση. Όχι σήμερα όμως. Το σημερινό αποτέλεσμα φωνάζει: Η ευθύνη προσωποποιείται. Εσύ που ήρθες και ψήφισες υπερ ή κατά εσύ που δεν ήρθες, έχουμε όλοι την ίδια ευθύνη ακριβώς. Ο καθένας προσωπικά ευθύνεται εξίσου για το τι έγινε. Και θα πρέπει να κοιμηθεί με αυτό. Δεν είναι χαιρεκακία, είναι δικαιοσύνη και υπευθυνότητα. Την ίδια στιγμή, θα πρέπει οι 71 να σεβαστούν τους 72.

Η επόμενη σκέψη μου με ξαναρίχνει. Αν είναι να περιμένουμε κάτι καλό ή κάτι κακό να συμβεί από 1 ψήφο, το έχουμε χάσει προ πολλού το παιχνίδι και κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Ο συνεταιρισμός δεν είναι το μαγαζί, αλλά η ενότητα των ανθρώπων του και η προσπάθεια συναίνεσης μεταξύ τους. Αυτό το είχαμε ξεχάσει. Τώρα είναι αργά.

Ή ίσως και όχι. Οι άνθρωποι, από τότε που υπάρχουμε, τρωγόμαστε μεταξύ μας. Δημιουργούμε όμως κιόλας. Σε όλη την ανθρώπινη ιστορία η σαπίλα βαδίζει χέρι-χέρι με την αρετή. Στο χέρι μας είναι να δημιουργήσουμε ξανά. Όπως και να έχει, today it is the first day of the rest of our lives.

Άρης Χατζηνικολάου


πηγή respublica

Join the club...

...και στο facebook

Επισκέψεις αυτόν τον μήνα:

grupo de afinidad