Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017

Είδηση - ανέκδοτο: Η Δράση αποχωρεί από το Ποτάμι και προσχωρεί στην ΝΔ :)



Η ολοκληρωμένη στρατηγική "κατασκευής συναίνεσης" των νεοφιλελεύθερων κρατιστών σε ένα παράδειγμα

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου

Διαβάζουμε στο διαδίκτυο την παρακάτω είδηση - ανέκδοτο:
"Ο λόγος για τον Θεόδωρο Σκυλακάκη που ετοιμάζεται να αποχωρήσει από το «Ποτάμι» σύμφωνα με ρεπορτάζ του Alpha. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του τηλεοπτικού σταθμού, υπήρξαν επαφές μεταξύ των δύο πλευρών, με τον πρόεδρο της ΝΔ Κυριάκο Μητσοτάκη έπειτα από συνομιλίες με τους συνεργάτες του να αποφασίσει πως η σχετική ανακοίνωση θα γίνει αύριο."
Γιατί ανέκδοτο;

Η Δράση (το κόμμα που θα σύρει στην ΝΔ ο Θόδωρος Σκυλακάκης) ως γνωστόν "κατελήφθη" από τον Θ Σκυλακάκη και τους ανθρώπους του, το 2013, σε συνέδριό της "ανοιχτό"  - ανοιχτό σε εγγραφές και συμμετοχή ατόμων από όλους τους πολιτικούς χώρους ανεξαρτήτως ιδεολογικού προσανατολισμού - κατά αφελή (;) πρόθεση των τότε επιγόνων του Στέφανου Μάνου που την ήθελαν τεχνοκρατικό κόμμα προτάσεων και όχι ιδεολογικό μηχανισμό. 

Η κατάληψη έγινε από τον Θόδωρο Σκυλακάκη και την συνιστώσα του (που προσχώρησαν τελευταία στιγμή προσυνεδριακά) που κατεβάζοντας κυριολεκτικά ...πούλμαν και με μαζικές εγγραφές στο παραπέντε μελών του πρώην κόμματος της Ντόρας, "Δημοκρατική Συμμαχία", που ενέγραψε ο Θ.Σκ. ως πολιτικούς του φίλους παραβιάζοντας το προσυνεδριακό κανονισμό της "ισότιμης διεύρυνσης προς αριστερά και δεξιά" χωρίς εισοδιστικά φάουλ - αλλοίωσαν την "δημογραφική" σύνθεση του συνεδρίου. 

Αφού "απέκτησε" με αυτόν τον τρόπο εύκολα το μικρό κόμμα, κράτησε και την θέση του ως ευρωβουλευτής και παρέμεινε στις Βρυξέλλες (είχε βγει ευρωβουλευτής με την ΝΔ, κράτησε και μετέφερε τη έδρα αρχικά στην "Δημοκρατική Συμμαχία" ακολουθώντας κατά πόδας την Ντόρα Μπακογιάννη και μετά στην "Δράση" και στο ευρωπαϊκό κόμμα των Φιλελευθέρων του Φερχόφσταντ)  - αλλά το ίδιο το νέο κόμμα του, την "Δράση", το παρόπλισε και το πάρκαρε κάπου στην Β.Σοφίας ως εφεδρεία του μητσοτακέϊκου. 

Τώρα που ήρθε εκείνη η ώρα που το μητσοτακέϊκο κηρύσσει πανστρατιά, και τα πολιτικά ζόμπι ξυπνούν με τις κρυφές ή φανερές νεοφιλελεύθερες εφεδρείες να επανακάμπτουν στην μητρική δεξιά αγκάλη, ο Θόδωρος Σκυλακάκης ως έτοιμος από καιρό ξεπαρκάρει την Δράση από το Ποτάμι και την παρκάρει στα γκαράζ της ΝΔ... 
Έτσι απλά!
Ο ίδιος ολοκληρώνει έτσι την αποστολή του και ίσως ως ανταμοιβή μπορέσει και να ξαναβγεί μετά από καιρό βουλευτής για να συνεχίσει τη ζωή που ξέρει - και η ΝΔ ίσως εισπράξει ένα (πολύτιμο) τοις εκατό ακόμη. 

Έτσι είναι η προσχεδιασμένη πολιτική.

Όσοι και όσες πιστεύουν ακόμη στην ...μεταρρυθμιστική πρόθεση ή και δυνατότητα των κρατικοδίαιτων νεοφιλελεύθερων, ας ρίξουν και μια ματιά στο τι έγινε χθες στο ευρωκοινοβούλιο: βγήκε δεξιός πρόεδρος στο παραπέντε όταν οι "φιλελεύθεροι" του Φερχοφσταντ απέσυραν την δική τους υποψηφιότητα και ψήφισαν τον δεξιό υποψήφιο. Παγωτό οι σοσιαλδημοκράτες...

Αυτά είναι τα αποτελέσματα της πανευρωπαϊκής ταύτισης των κάποτε κεντροαριστερών ευρωπαίων σοσιαλδημοκρατών με τον νεοφιλελευθερισμό τα προηγούμενα χρόνια και η εξήγηση του γιατί τώρα που ξυπνούν (;) από τον λήθαργο βλέπουν στον ΣΥΡΙΖΑ ένα παράδειγμα/υπόδειγμα αριστερής σοσιαλδημοκρατίας που μπορούν αν προσεγγίσουν για να επιστρέψουν πίσω στο "σοσιαλιστικό" στρατόπεδο, έστω και για να μην καταβυθιστούν προεκλογικά σε Γερμανία, Γαλλία, Ολλανδία, Ιταλία κλπ


Υστερόγραφο:
Γιατί τα γράφουμε όλα αυτά; 

Πρώτον για να υπογραμμίστεί επί τη ευκαιρία, ότι η δεξιά είναι πολύ μπροστά στον μακρόχρονο σχεδιασμό και την στρατηγική και ότι μόνο η μνήμη των εγκλημάτων της στην οικονομία και τη χρεοκοπία της χώρας μας που την βύθισε στον "παράδεισο" των μνημονίων, μπορεί ίσως να φρενάρει για άλλη μια πολύτιμη φορά τα σχέδιά της. Αν βρει απέναντί της ενωμένη την αριστερά, την όλη αριστερά, ριζοσπαστική, ανανεωτική, σοσιαλιστική, δημοκρατική, οικολογική.

Κι επειδή δεύτερον, όλα τα παραπάνω  -τα του "ανοιχτού" συνεδρίου και του τρόπου της "κατάληψης" της Δράσης από τους ανθρώπους του μητσοτακέϊκου αλλά και την στρατηγική των εφεδρειών- τα ζήσαμε από κοντά, "τα είδαμε όλα" και έκτοτε "γνωρίζουμε". Και καλό είναι τώρα που το σχέδιο βρίσκεται σε εφαρμογή "να θυμηθούν οι παλιότεροι και να μαθαίνουν οι νέοι", όπως λέει και η γνωστή προτροπή της λαϊκής μας πολιτικής παράδοσης...


πηγή tvxs

Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

Ο λαϊκισμός του αντιλαϊκισμού

...και η επόμενη αντιλαϊκίστρια υποψήφια της ΝΔ!

της Αγγελικής Σπανού*

Έχουν ειπωθεί και γραφτεί πολλά για τον λαϊκισμό και πάντα κάτι λείπει. Η δύναμή του έγινε πολύ μεγάλη στα χρόνια της κρίσης, μέχρι που αναπτύχθηκε και η θεωρία ότι δεν υπάρχει πια η διαχωριστική γραμμή Δεξιάς/Αριστεράς, παρά μόνο λαϊκισμού / εκσυγχρονισμού-μεταρρυθμισμού. 


Τελικά, στη χώρα μας, η καταγγελία του λαϊκισμού έγινε μόδα και από τότε που αποκτήσαμε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ πολιτικοί του αντίπαλοι απολαμβάνουν να εμφανίζονται ως αντιλαϊκιστές που υπόσχονται την απαλλαγή της χώρας από τον εθνικολαϊκισμό, δηλαδή προτάσσουν έναν εχθρό και μια απλοϊκή σκέψη ενώ καταγγέλλουν την κατασκευή εχθρών και την υπόσχεση απλοϊκών λύσεων ως συστατικά του λαϊκισμού. Αντιφατικό; Δεν είναι το μόνο. 

Ένας λόγος που ο λαϊκισμός αποδεικνύεται τόσο ισχυρός σε μια εποχή αβεβαιότητας, επιδείνωσης των συνθηκών ζωής για τους περισσότερους και μεγάλων ματαιώσεων, είναι ότι οι πολέμιοί του λαϊκίζουν και επομένως γίνονται εκ προοιμίου αναξιόπιστοι

Άλλος λόγος είναι ότι δεν μάχονται μόνο τον λαϊκισμό αλλά και τη λαϊκότητα, εχθρεύονται τους κάτω ως ανόητους, αμόρφωτους και επιρρεπείς στο trash, ενώ δεν καταλαβαίνουν γιατί κάποιος που φτωχαίνει δεν δέχεται ότι πρέπει να φτωχύνει κι άλλο για το καλό του, αφού χάρη στη δημοσιονομική πειθαρχία μπορεί τα παιδιά του να ζήσουν καλύτερα, και αν όχι τα παιδιά του, τότε τα εγγόνια του.

Επαγγελματίες αντιλαϊκιστές μιλούν με πάθος υπέρ των μεταρρυθμίσεων χωρίς να εξηγούν αν οι απολύσεις των καθαριστριών, των δημοτικών αστυνομικών και των σχολικών φυλάκων εντάσσονταν στη μεταρρυθμιστική προσπάθεια για τον εξορθολογισμό του κράτους. 

Αποδίδουν στην ελληνική ιδιοτυπία (ο Διαφωτισμός που δεν πέρασε από τη χώρα μας, η οθωμανική παράδοση κοκ) τον εθισμό στο ψέμα και την επιβράβευση της δημαγωγίας, αλλά δεν συνδέουν τα εδώ με το Brexit και τη νίκη Τραμπ γιατί ο λαϊκισμός των άλλων είναι αλλιώς

Με τον ίδιο τρόπο, μοιρολογούν για την κακή παιδεία μας χωρίς να εξηγούν γιατί η Φινλανδία με το τέλειο εκπαιδευτικό σύστημα παράγει "Αληθινούς Φινλανδούς", τι έπαθαν οι καλλιεργημένοι Γάλλοι ώστε να στρέφονται μαζικά στη Μ. Λεπέν, γιατί περίπου οι μισοί Αυστριακοί ψήφισαν τον ακροδεξιό υποψήφιο πρόεδρο.

Κατά το αφήγημα του φανατικού αντιλαϊκισμού, από τη δική μας χώρα ξεκίνησε η άνοδος του λαϊκισμού στην εξουσία και από εδώ θα αρχίσει το τέλος του όταν απαλλαγούμε από την κυβέρνηση Τσίπρα. 

Γιατί ο πρόεδρος της ΝΔ μπορεί να συναντήθηκε στο γραφείο του με τον Αντώνη Ρέμο και να περιμένει τον Σάκη Ρουβά αλλά μας προτείνει μια "συμφωνία αλήθειας" και δεν υπόσχεται παρά τη μείωση κατά 30% του ΕΝΦΙΑ, όχι −προς Θεού που θα έλεγαν και οι επίδοξοι υπουργοί του− την πλήρη κατάργησή του.

Το μεγαλύτερο ίσως λάθος των αντιλαϊκιστών, και ο πιο βαθύς λόγος αντοχής του λαϊκισμού, είναι ότι δυσκολεύονται πολύ και απροκάλυπτα να στραφούν εναντίον των ελίτ, ενώ καταδικάζουν τους αντισυστημικούς ως βλάκες αφού δεν βλέπουν, οι κρετίνοι, ότι οι ίδιοι θα είναι τα μεγαλύτερα θύματα της επιτυχίας τους, όπως συνέβη με το δημοψήφισμα, όταν το ΟΧΙ κέρδισε και μετά έχασε γιατί έγινε ΝΑΙ.

Με τέτοια επιχειρήματα −κοίτα τι χειρότερο θα πάθεις αν συνεχίσεις να φωνάζεις− αποφεύγουν κάθε ουσιαστική κριτική στους πάνω γιατί, όπως λένε, η στοχοποίηση της πλουτοκρατίας και της ολιγαρχίας είναι άλλοθι για τη μη ανάληψη της συλλογικής ευθύνης, αφού όλοι μαζί τα φάγαμε, και ας ντρέπονται να επικαλεστούν τον Πάγκαλο που έκανε καριέρα με το ΠΑΣΟΚ αλλά στηρίζει τη ΝΔ, αφού ο λαϊκισμός είναι ο εχθρός και δεν έχουν σημασία τα ιδεολογικά και τα αξιακά, αλλά μόνο ποιος μπορεί να νικήσει και νικώντας να πάρει στα χέρια του την κατάσταση, με τον παλιό τρόπο, αυτόν που ξέρουμε και στον οποίο οφείλει ο Α. Τσίπρας τις εκλογικές του νίκες.

Γιατί αν δεν είχε αυτούς τους αντιπάλους μπορεί να μην έκλεινε σε λίγες μέρες δύο χρόνια στην πρωθυπουργία. Με αυτή την έννοια, χρωστάει περισσότερα στον αντιλαϊκισμό παρά στον λαϊκισμό. 



*Σκέψεις  στην Athens Voice με αφορμή την ενδιαφέρουσα παρουσίαση του σημαντικότερου ίσως ελληνικού βιβλίου για τον λαϊκισμό στο οποίο συναντώνται η ψυχανάλυση με τη φιλοσοφία, τις κοινωνικές και πολιτικές επιστήμες, την τέχνη και την εκκλησία. Πρόκειται για έναν συλλογικό τόμο, “Ο πειρασμός του λαϊκισμού  οι περιπέτειες του λόγου” (εκδόσεις ΑΡΜΟΣ), τον οποίο έχει επιμεληθεί ο ψυχίατρος-ψυχαναλυτής Ι. Βαρτζόπουλος και στον οποίο γράφουν εκτός από τον ίδιο (Η οντολογία του λαϊκισμού - ο λαϊκισμός ως περιπέτεια του λόγου) οι: Θ. Βερέμης (Ελληνικός λαϊκισμός), Β. Γεωργιάδου (Συναισθηματική ένταση και ματαίωση - Προϋποθέσεις για την άνοδο του λαϊκισμού), Ν. Δεμερτζής (Η θυμική παράμετρος στην ανάλυση του λαϊκισμού), Ν. Δήμου (Η παγίδα του λαϊκισμού), Α. Πανταζόπουλος (Εθνικιστικός λαϊκισμός), π. Χαρ. Παπαδόπουλος (Θρησκευτικός λαϊκισμός και ατομική ευθύνη), Στ. Ράμφος (Ψυχογραφία του λαϊκισμού), Στ. Στυλιανίδης (Αυτονομία του υποκειμένου και λαϊκισμός), Σ. Τριανταφύλλου (Σημειώσεις περί αμερικανικού λαϊκισμού).

Οι μικρομεσαίοι ελεύθεροι επαγγελματίες ευνοούνται από την αναλογικότητα αλλά δεν αντέχουν εισφορά σε ποσοστό 27%


Η σύνδεση της ασφαλιστικής εισφοράς με το πραγματικό εισόδημα ήταν αίτημα των μικρομεσαίων ελεύθερων επαγγελματιών από την αρχή της κρίσης, όταν η ψαλίδα πραγματικού εισοδήματος (με πτώση ΑΕΠ κατά 25%) και εισφοράς στον ΟΑΕΕ (όπου ούτε καν πάγωσαν οι αυξήσεις κλίμακας) έγινε ξαφνικά δυσθεώρητη. Με το νέο ασφαλιστικό, η αναλογικότητα επιτέλους έγινε νόμος και η πλειοψηφία των ελεύθερων επαγγελματιών θα δουν μείωση στις εισφορές τους με βάση τα αληθινά τους εισοδήματα. Όμως το ποσοστό που καθορίστηκε από το υπουργείο για να καλυφθούν οι απαιτήσεις της τρόικας (27%) είναι εξωπραγματικό - περίπου διπλάσιο από τον μέσο ευρωπαϊκό όρο - και συνδυαζόμενο με την συνεχιζόμενη ύφεση και τα άλλα πρόσθετα τακτικά και έκτακτα φορολογικά μέτρα για να βγει ο λογαριασμός της δημοσιονομικής προσαρμογής, είναι απίστευτα παράλογο και αυθαίρετο - όσο και αντιαναπτυξιακό. Η αριστερή πρόταση για κατάργηση των εισφορών παραμένει στο τραπέζι όσο υπάρχει ακόμη χρόνος πριν και το νέο αδιέξοδο του ασφαλιστικού από πραγματική οικονομική αδυναμία επιβίωσης των επαγγελματιών αλλά και από αδυναμία επανεκκίνησης της μικρομεσαίας οικονομίας υπό τέτοιους όρους. Πρώτη προτεραιότητα για την κυβέρνηση θα πρέπει να είναι η άμεση "μετάφραση" των πρώτων μέτρων ελάφρυνσης του χρέους της χώρας σε τρόπους επιβίωσης και επανεκκίνησης της μικρομεσαίας ραχοκοκκαλιάς της οικονομίας.

η αριστερή στρουθοκάμηλος

Επαγγελματίας: Ο εχθρός που πρέπει να παταχθεί;

Κανένα απολύτως σύστημα ασφάλισης αναδιανεμητικού χαρακτήρα που πλήττεται τόσο πολύ από την ύφεση, την ανεργία και τα δημογραφικά δεδομένα, δεν πέτυχε βασιζόμενο στην παράλογη αύξηση των εισφορών του. 
του Common Sense*


Το πόσο άδικο και παράλογο είναι το νέο σύστημα φορολόγησης/ασφάλισης των ελεύθερων επαγγελματιών, έχει απασχολήσει κατά κόρο την επικαιρότητα. Θέλω με το άρθρο αυτό να μείνω σε κάποια στοιχεία του και να διατυπώσω συμπεράσματα.

Στοιχείο 1. Παραβιάζεται απόλυτα ο ορισμός του ελεύθερου επαγγελματία. Με τη χρήση των καθαρών εσόδων του 2015 για τον υπολογισμό των εισφορών το 2017, γίνεται η υπόθεση ότι ο ελεύθερος επαγγελματίας έχει κάποιου είδους σταθερότητα ή αυξητική πορεία των εσόδων του. Σε μια άκρως υφεσιακή οικονομία στο διάστημα αυτό (2015-2016), μόνο γέλια και δυστυχώς και κλάματα προκαλεί αυτή η παραδοχή. Το γεγονός ότι θα υπάρξει συμψηφισμός αργότερα είναι επίσης γελοίο, γιατί εν τω μεταξύ ταμειακά πρέπει να πληρωθούν οι αυξημένες εισφορές ενώ δεν θα υπάρχουν τα εισοδήματα για κάτι τέτοιο.

Στοιχείο 2. Ο όρος "εισφορές" είναι άκρως παραπλανητικός. Δεν πρόκειται για εισφορές όταν μιλάμε για τουλάχιστον 27% του εισοδήματος, τη στιγμή που η αύξηση της ανταποδοτικότητάς τους μέσω των πολύ χαμηλών συντάξεων του Ταμείου είναι ουσιαστικά ανύπαρκτη σε σχέση με το προηγούμενο καθεστώς. Πρόκειται για μια ευφάνταστη επιπλέον φορολόγηση των ελεύθερων επαγγελματιών. Επειδή ήδη πληρώνουν υψηλή φορολογία από τα 1ο ευρώ, δεν θα μπορούσε πολιτικά να σταθεί και επιπλέον αύξηση των φόρων. Επινοήθηκε το χαράτσι των εισφορών, που είναι καθαρή φορολογία αφού κατευθύνεται υποτίθεται στη σωτηρία των Ταμείων, επομένως πρόκειται για κλασική ανακατανομή εισοδήματος, όπως ακριβώς είναι και η φορολογία.



Στοιχείο 3. Το γράφημα δείχνει ως ποσοστό του καθαρού εισοδήματος ενός ελεύθερου επαγγελματία τις επιβαρύνσεις από εισφορές και φόρους (κόκκινο) και το ποσοστό που απομένει μετά από αυτές (πράσινο). Σε κάθε επίπεδο εισοδήματος, οι επιβαρύνσεις είναι πάνω από 43% ενώ για εισόδημα από €50.000 και πάνω ξεπερνούν το 50% του εισοδήματος. Ο επαγγελματίας -με το νέο σύστημα- έβαλε το κράτος συνεταίρο στα έσοδά του και στους κόπους της δουλειάς του. 50/50 λοιπόν με το κράτος, που θα απαιτεί μάλιστα να πληρώνεται κάθε μήνα τις εισφορές, αδιαφορώντας αν θα υπάρχει το ταμείο για να μπορεί να το πληρώνει. Άρα μέτοχος -το κράτος- εκ του ασφαλούς.

Στοιχείο 4. Το νέο σύστημα ωθεί τον επαγγελματία να φορτώνει έξοδα πάσης φύσεως στα βιβλία του. Επειδή οι εισφορές υπολογίζονται στο καθαρό εισόδημα και οι φόροι αφού αφαιρούνται οι εισφορές, όσο αυξάνονται τα έξοδα μειώνονται οι επιβαρύνσεις. Παράδειγμα, για έναν ελεύθερο επαγγελματία με μικτά έσοδα €40.000 ευρώ, αν τα έξοδά του είναι €15.000, οι συνολικές επιβαρύνσεις από εισφορές και φόρους είναι €10.893 ενώ αν τα έξοδά του διπλασιαστούν στις 30.000, οι επιβαρύνσεις πέφτουν στις €4.302.

Το παράλογο ασφαλιστικό σύστημα φροντίζει και για την αύξηση της κατανάλωσης που ωθεί την ανάπτυξη, μπορεί να το ακούσουμε και αυτό κάποια στιγμή. Ένα επιπλέον κριτήριο που στηρίζει το επιχείρημα ότι δεν πρόκειται για εισφορές αλλά για καθαρή φορολογία, αφού έτσι ακριβώς λειτουργεί. Αν βέβαια ο επαγγελματίας τολμήσει να αποταμιεύσει από μια καλή χρονιά για να έχει απόθεμα για κάποια άλλη όχι καλή χρονιά, όπως δηλαδή ο νοικοκύρης επαγγελματίας πρέπει να κάνει, η τιμωρία του από το σύστημα είναι πολύ αυστηρή. Τέτοια λάθη δεν επιτρέπονται.
Συμπεράσματα και προβλέψεις

Το σύστημα είναι άδικο και ληστρικό. Κατά την άποψή μου, κινείται στα όρια της συνταγματικότητας, αλλά αυτό το αφήνω στους ειδικούς. Επειδή ακριβώς είναι τόσο παράλογο, το σύστημα αυτό δεν είναι βιώσιμο. Θα καταρρεύσει, θα έχει όμως παρασύρει μαζί του μέχρι την κατάρρευσή του και αρκετές χιλιάδες επαγγελματίες
Γιατί θα καταρρεύσει; Είναι απλό:

1. Είναι προφανές ότι όσοι ελεύθεροι επαγγελματίες έχουν δουλειές που μπορούν να μην κόβουν αποδείξεις και τιμολόγια, θα το κάνουν με πολύ αυξητικούς ρυθμούς. Εξάλλου και οι καταναλωτές το προτιμούν για να γλιτώσουν 24% ΦΠΑ και επιπλέον 15%-25% που ο επαγγελματίας είναι έτοιμος να κόψει αν δεν δώσει απόδειξη. Η αγορά βρίσκει πάντα τρόπους να αντιδρά, είναι πιο έξυπνη από τις κυβερνήσεις.

2. Κλείσιμο βιβλίων και μεταφορά έδρας στο εξωτερικό επίσης θα αυξηθούν κατά πολύ. Πολλοί επαγγελματίες καταλαβαίνουν κάνοντας υπολογισμούς ότι καλύτερα να μη δουλεύουν. Η μεταφορά έδρας στο εξωτερικό γίνεται και θα γίνει από ελεύθερους επαγγελματίες που είναι υποχρεωμένοι λόγω πελατείας να κόβουν παραστατικά.

Αναλαμβάνουν έναν κίνδυνο βέβαια, με βάση την αρχή περί παγκόσμιου εισοδήματος, αλλά προτιμούν τον κίνδυνο αυτόν από το να τους ληστεύει το κράτος. Για πόλεμο πρόκειται και στον πόλεμο κοιτάς να φυλαχθείς από τη σφαίρα που βλέπεις να έρχεται.

3. Όσοι παραμείνουν εντός τειχών και δεν μπορούν να μην εκδίδουν παραστατικά, θα πληρώσουν πολύ ακριβά το μάρμαρο, σε βαθμό εξάντλησης της ταμειακής δυνατότητας. Τα χρέη στα Ταμεία θα εκτοξευθούν από τα σημερινά 30 δισ. Επομένως η τεράστια αύξηση των εισφορών δεν πρόκειται να λύσει το ασφαλιστικό και τα Ταμεία θα υποφέρουν όσο δεν γίνεται μεταρρύθμιση αλλά ταμειακή τακτοποίηση του ασφαλιστικού.

Σε λίγους μήνες, θα είναι ορατό ότι το σύστημα αυτό δεν αποδίδει όσα αφελώς προσδοκούσε η κυβέρνηση. Κανένα απολύτως σύστημα ασφάλισης αναδιανεμητικού χαρακτήρα που πλήττεται τόσο πολύ από την ύφεση, την ανεργία και τα δημογραφικά δεδομένα, δεν πέτυχε βασιζόμενο στην παράλογη αύξηση των εισφορών του. Βέβαια το κράτος εγγράφει απαίτηση από τον πολίτη που δεν πληρώνει, επομένως λογιστικά θα μπορεί να λέει ότι τα έσοδα αυξήθηκαν και η αλλαγή πέτυχε. Ταμειακά όμως σε λίγους μήνες πάλι θα ψάχνεται για να πληρώνει συντάξεις.

Ξέχασα όμως. Θα βγούμε στις αγορές! Οπως διαβεβαιώνουν αυτοί που δεν έχουν ιδέα ούτε τι είναι "οι αγορές", ούτε το πώς λειτουργούν, ούτε το πώς τιμωρούν.



* Ο Common Sense είναι στέλεχος της αγοράς. 

πηγή euro2day

Οι αριθμοί και οι άνθρωποι


Μιλάνε οι αριθμοί, η ανάπτυξη είναι εδώ, δήλωσε ο υπουργός Οικονομίας Δημήτρης Παπαδημητρίου μιλώντας στο Επαγγελματικό Επιμελητήριο Θεσσαλονίκης και παρέθεσε μεγέθη και στοιχεία.

• αύξηση 1,8% στο πραγματικό ΑΕΠ το τρίτο τρίμηνο του 2016

• αύξηση 12,6% στον όγκο των ακαθάριστων επενδύσεων παγίου κεφαλαίου (ιδιωτικές επενδύσεις)

• αύξηση 10,2% στις εξαγωγές αγαθών και υπηρεσιών, παράγοντας πλεόνασμα στις τρέχουσες συναλλαγές για πρώτη φορά από το 1948

• αύξηση 5,1% στην ιδιωτική κατανάλωση σε ετήσια βάση σε πραγματικούς όρους οικονομίας το ίδιο διάστημα

• αύξηση 228% στις ξένες άμεσες επενδύσεις την περίοδο Ιανουαρίου-Οκτωβρίου από 703 εκατ. το 2015 σε 2,303 δισ. το 2016

• αύξηση της απασχόλησης κατά 232.000 άτομα από το 1ο τρίμηνο του 2015 έως το 3ο τρίμηνο του 2016, ενώ το ποσοστό ανεργίας μειώθηκε αντίστοιχα κατά 4 ποσοστιαίες μονάδες από 26,6% σε 22,6%

Τα νούμερα είναι ενθαρρυντικά και δείχνουν ότι η οικονομία παρουσιάζει τάσεις ανάκαμψης. Αλλά η πραγματικότητα που ζουν οι πολίτες είναι τελείως διαφορετική


Πολλοί είναι χρεωμένοι ως το λαιμό. Σε άλλους παίρνουν τα σπίτια για χρέη στις τράπεζες, την εφορία και τα ταμεία. Ακόμη κι όσοι δουλεύουν πασχίζουν να καλύψουν δάνεια, φόρους και λογαριασμούς και ότι περισσεύει πάει για τη διατροφή τους. Και οι ελεύθεροι επαγγελματίες, όσοι δεν ανήκουν στους χιλιάδες που κατέθεσαν εσπευσμένα το μπλοκάκι τους, αγωνιούν για τους νέους φόρους και τα μαντάτα που θα φέρουν οι σχετικές ερμηνευτικές εγκύκλιοι που έχουν, αδικαιολόγητα, αργήσει.

Το μεγάλο στοίχημα για τη κυβέρνηση είναι να ζωντανέψει αυτά τα καλά αλλά ψυχρά νούμερα, να αλλάξει τη καθημερινότητα των πολιτών
. Όσο αυτό δεν γίνεται, τόσο οι πολλοί θα γυρίζουν τη πλάτη στους αριθμούς. Το πολύ πολύ να σκεφτούν ότι "προφανώς ζούμε σε διαφορετική χώρα απ τον υπουργό".


πηγή tvxs

Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2017

Βιασμός: ο πόνος και η ταπείνωση μπορεί να διαρκέσουν για μια ζωή


ΤΖΟΑΝΑ ΜΠΕΡΓΚ: "Η σεξουαλική βία δεν ευδοκιμεί σ' έναν δίκαιο κόσμο"

Τζοάνα Μπερκ, καθηγήτρια Ιστορίας στο Κολέγιο Birckbeck του Πανεπιστημίου του Λονδίνου
Τζοάνα Μπερκ
*
Η "Γκάρντιαν" την έχει χαρακτηρίσει "σπάνιο είδος διανοούμενης, που συνδυάζει την ακαδημαϊκή καριέρα και την πολύπλευρη γνώση με μια αιχμηρή κρίση και οξυδέρκεια που την κάνει άμεσα αγαπητή στο ακροατήριό της". Πράγματι, η Τζοάνα Μπερκ, καθηγήτρια Ιστορίας στο Κολέγιο Birckbeck του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, μέλος της Βρετανικής Ακαδημίας και επικεφαλής του διεπιστημονικού προγράμματος "Η ιστορία του πόνου", αν και καταπιάνεται με δύσκολα θέματα, πολλές φορές και θέματα-ταμπού, κατορθώνει να μεταφέρει στο κοινό μια σαφή εικόνα τόσο των ενδείξεων όσο και των συμπερασμάτων των ερευνών της. Στην Ελλάδα έρχεται συχνά. Μετά την επιτυχημένη ομιλία της στη Στέγη με θέμα την ιστορία του πόνου, πριν από δύο χρόνια, η Τζοάνα Μπέρκ θα μιλήσει αυτή τη φορά για την παγκόσμια ιστορία της σεξουαλικής βίας."Ο βιασμός δεν αποτελεί συνακόλουθο της ανδρικής βιολογίας ούτε συνιστά εξελικτική κληρονομιά. Οι βιαστές μαθαίνουν να δρουν ως τέτοιοι εντός συγκεκριμένων ιστορικών κοινοτήτων. Γι’ αυτό και κάθε προσπάθεια για τη μείωση της σεξουαλικής βίας απαιτεί την πολιτική και ιδεολογική συμβολή κάθε πολίτη του κόσμου" μας λέει και εξηγεί τις διαφορετικές παραμέτρους του τραγικού αυτού φαινομένου. 
⚫ Τι ορίζεται ακριβώς ως "σεξουαλική βία"; Διαφέρει όταν μιλάμε για άνδρες, γυναίκες ή παιδιά; 
Η αλήθεια είναι πως η πρώτη δυσκολία είναι αυτή: να ορίσουμε ξεκάθαρα τι είναι "σεξουαλική βία". Για αιώνες, τα νομικά συστήματα (βασισμένα σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία) ήταν αυτά που αποφάσιζαν αν κάτι είναι σεξουαλική παρενόχληση ή βιασμός, ενώ οι μαρτυρίες ανδρών, γυναικών ή παιδιών ως θυμάτων συνήθως αμφισβητούνταν, αν δεν αποσιωπούνταν πλήρωςΠλέον, όλα αυτά έχουν αλλάξει δραστικά, αν και διαφέρουν από χώρα σε χώρα. Σε κάποιες απαιτείται απόδειξη ακραίου σωματικού εξαναγκασμού. Σε άλλες, η σεξουαλική βία λογίζεται μόνο για γυναίκες και πρέπει να γίνουν πολλές ιατρικές εξετάσεις για να αποδειχθεί.
Ακόμη και η ηλικία έχει διαφοροποιηθεί όσον αφορά το από πότε μπορούμε να μιλάμε για σεξουαλικό βιασμό: στην Αγγλία, επί παραδείγματι, από 12 ετών που ήταν το 1875 έχει φτάσει στα 16 - γεγονός που το βρίσκω τουλάχιστον τρομακτικό, αν όχι απολύτως λάθος και επικίνδυνο. Δηλαδή, αν κακοποιήσεις σεξουαλικά ένα παιδί έως 16 ετών θεωρείται σίγουρος βιασμός, ενώ από κει και πέρα, πρέπει να αποδειχθεί
Το επόμενο "πρόβλημα" είναι το θέμα του φύλου, που ορθώς θίγετε. Μέχρι το 1970, ο βιασμός ανδρών (είτε από άνδρα είτε από γυναίκα) δεν υφίστατο καν ως ζήτημα, παρότι περίπου το 7% των καταγγελιών γίνονταν από άνδρες-θύματα. Πλέον, το ποσοστό έχει φτάσει το 16% και από αυτό εξαιρούνται οι καταγγελίες ανηλίκων - άρα είναι πολύ μεγαλύτερο. Και φυσικά, τα ποσοστά είναι ακόμη μεγαλύτερα όταν μιλάμε για φυλακές, στρατό ή εκκλησιαστικά ιδρύματα
Πάντως, όπως και στις γυναίκες, έτσι και στους άνδρες, το πόσο υποφέρουν ως θύματα φαίνεται να αγνοείται ή παραμερίζεται τόσο από την κοινωνία όσο και από το κράτος. 
Ωστόσο, ο πόνος και η ταπείνωση μπορεί να διαρκέσουν για μια ζωήΟι περισσότεροι άνδρες-θύματα εξομολογούνται πως "παγώνουν" όταν τους επιτίθενται σεξουαλικά και πως αυτό έχει μεγάλες επιπτώσεις στον ανδρισμό τους. Γι' αυτό και σπάνια καταγγέλλουν το περιστατικό. Η ντροπή, ο φόβος της απόρριψης και ο τρόμος να βρεθούν στην ίδια αίθουσα δικαστηρίου με τον βιαστή τους αποτρέπουν τόσο άνδρες όσο και γυναίκες από το να προχωρήσουν σε επίσημη καταγγελία και παραμένουν σιωπηλοί και φοβισμένοι. Παραμένουν στη σιωπή και την άρνηση. 
⚫ Πριν από λίγο καιρό, στη Λατινική Αμερική εκδηλώθηκε ένα τεράστιο κίνημα υπέρ των γυναικών-θυμάτων βιασμού. Είναι δυνατόν ακόμη να μιλάμε για "συνευθύνη" της γυναίκας; 
Κι όμως, είναι. Ο "ναρκισσισμός" όσον αφορά τον βιασμό ακόμη κυριαρχεί. Σύμφωνα με δημοσκόπηση που έγινε πριν από λίγα χρόνια στη Βρετανία, αποδείχτηκε πως μία στις τρεις γυναίκες (προσοχήγυναίκες!) πιστεύουν πως αν μια γυναίκα πέσει θύμα βιασμού και φορούσε κοντή φούστα, φταίει εν μέρει και εκείνη! 
⚫ Είναι ο βιασμός μία μορφή πολέμου; 
Είναι. Μάλιστα, για αιώνες, ο βιασμός παιδιών και γυναικών θεωρούνταν σίγουρος για τις χώρες που είχαν ηττηθεί. 
Ωστόσο, άλλο ο βιασμός σε καιρό πολέμου και άλλο σε καιρό ειρήνης. Μαζικοί βιασμοί σε εμπόλεμες καταστάσεις απαιτούν οργάνωση, πρόθυμους μαχητές, εκτεταμένη προπαγάνδα, καθώς και ανθρώπους που έχουν εμποτιστεί με ρατσιστικές και άλλου είδους ιδεοληψίες. Σε τέτοιες περιπτώσεις, η σεξουαλική βία γίνεται "απρόσωπη"βιάζω γιατί θέλω να αποδείξω την υπεροχή που έχω ως στρατός, ως νικητής. Γιατί μπορώ, το "δικαιούμαι". Μπορεί να πάρει ακόμη και διαστάσεις γενοκτονίας. 
⚫ Ποιες είναι οι συνέπειες της σεξουαλικής βίας για τα θύματα και γιατί τις διαχωρίζουμε από τις αντίστοιχες άλλων μορφών βίας; 
Είναι πολύ σοβαρές - τόσο σωματικές όσο και ψυχικές. Στις πρώτες συγκαταλέγονται οι σωματικές βλάβες, τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα, η ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη κ.ά. Συνακόλουθα είναι η ψυχολογική αναταραχή (μόνιμο άγχος, κατάθλιψη, μετατραυματικό στρες) αλλά και μεταπτώσεις ζωής (σεξουαλική και κοινωνική διαταραχή, εθισμός σε ναρκωτικά και αλκοόλ, αυτοτραυματισμός, αυτοχειρία). Και αυτά μόνο όσον αφορά τα θύματα, ενώ δεν πρέπει να ξεχνάμε και τον αντίκτυπο που έχει μια τέτοια πράξη στο οικογενειακό, το φιλικό και το επαγγελματικό περιβάλλον του θύματος
Τα θύματα υποφέρουν συνήθως για χρόνια, αν όχι για δεκαετίεςΟι ψυχολογικές συνέπειες είναι φριχτές. Περιλαμβάνουν διαταραχές ύπνου, διατροφής και διάθεσης (καθώς το θύμα ξαναζεί τον βιασμό νοερά ξανά και ξανά), πονοκεφάλους, δυσκολίες στο βάδισμα, μανία καταδίωξης.
Ειδικά αν ο βιασμός γίνει στο πλαίσιο μιας συγκεκριμένης κοινότητας, τις περισσότερες φορές το θύμα νιώθει οργή προς αυτήν που δεν στάθηκε ικανή να το προστατεύσει και απομακρύνεται οικειοθελώς ή εκδιώκεται. 
Αν, μάλιστα, μιλάμε για βιασμούς σε καιρό πολέμου, τότε οι καταστάσεις είναι ακόμη πιο άγριες: βιασμοί με όπλα, μπουκάλια, πέτρες, μικροαντικείμενα, νυστέρια. Στήθη και αιδοία γυναικών ακρωτηριάζονται, έμβρυα ζωντανά δολοφονούνται μέσα στην κοιλιά της μάνας τους, γυναίκες στειρώνονται. Αυτές οι γυναίκες πολλές φορές θεωρούνται μιάσματα και υπάνθρωποι - αφού δεν μπορούν να γίνουν πλέον μάνες. Στη γενοκτονία της Ρουάντα, το 70% των βιασμένων γυναικών έγιναν φορείς HIV - οι περισσότερες σκοπίμως! Πολλές από αυτές τις κοπέλες αυτοκτόνησαν. 
⚫ Και οι βιαστές; Τι άνθρωποι είναι; 
Ολες οι ενδείξεις στις έρευνες συγκλίνουν πως είναι "κανονικοί άνθρωποι". Οι περισσότεροι επιτίθενται στην κοπέλα, τη γυναίκα τους ή κάποιο φιλικό τους πρόσωπο.
Οι δικαιολογίες που δίνουν ποικίλλουν: "της άξιζε", "το ευχαριστήθηκε", "με προκάλεσε κι ας αρνήθηκε μετά", "δεν ήταν καν βιασμός".
Μία από τις τελευταίες έρευνες στις ΗΠΑ απέδειξε πως το 1/3 των ανδρών φοιτητών είπαν πως θα βίαζαν σίγουρα κάποια κοπέλα αν ήξεραν πως δεν θα τους έπιαναν. 
⚫ Αν, όπως ισχυρίζεστε, η σεξουαλική βία συνδέεται με τις ιστορικές συνθήκες, τι συμπεράσματα μπορούμε να βγάλουμε για το σήμερα; 
Το κυριότερο είναι πως πρέπει -πρέπει, όμως- να κατανοήσουμε καλύτερα τον κόσμο γύρω μας, συμπεριλαμβανομένου του γιατί τόσοι άνθρωποι θεωρούν τη σεξουαλική βία "ένα άνευ ουσιαστικής σημασίας ζήτημα". Οσοι από εμάς προσπαθούμε να αφυπνίσουμε τον κόσμο πάνω σε παρόμοια ζητήματα, πάντα αναφερόμαστε σε αυτό που ονομάζουμε "μύθοι γύρω από τον βιασμό".
Οι συνηθέστεροι είναι: "είναι αδύνατον να κακοποιήσεις σεξουαλικά μια γυναίκα που αντιστέκεται", "οι άντρες συνέχεια κατηγορούνται ψευδώς για βιασμό", "κάποιες κατηγορίες δεν είναι καν βιασμός (αν γίνει σε ραντεβού ή μέσα στον γάμο)". Και φυσικά "το "όχι" σημαίνει "ναι""!
Για να μπορέσουμε να απαντήσουμε στο γιατί αυτοί οι μύθοι ακόμη ζουν και βασιλεύουν, πρέπει να κατανοήσουμε το πόσο βαθιά ριζωμένοι είναι στην κοινωνία μας. Συνδέονται πλήρως με την ιστορική συγκυρία, αλλά κατά βάση φέρουν μέσα τους βαθιές, παγιωμένες σχεδόν, κοινωνικοπολιτικές ρίζες. 
⚫ Υπό το καθεστώς του πιο άκρατου και στυγνού καπιταλισμού και της ανελέητης οικονομίας της αγοράς, πιστεύετε ότι είναι πράγματι δυσδιάκριτα και επισφαλή τα όρια μεταξύ βίας (στην όποια μορφή της) και ιδεολογίας; 
Υπάρχει μια άμεση σύνδεση ανάμεσα στον καπιταλισμό (ειδικά όπως τον βιώνουμε τα τελευταία χρόνια), την ανισότητα και τη βία, της σεξουαλικής συμπεριλαμβανομένης. 
Οι βιαστές δεν γεννιούνται - γίνονται. Και αν αυτό το καταλάβουμε, θα αρχίσει η αντίστροφη πορεία ίασης του φαινομένου. 
⚫ Την προηγούμενη φορά που επισκεφθήκατε την Ελλάδα, μιλήσατε για την ιστορία του πόνου. Πλέον, το φαινόμενο "εθισμού" σε σκηνές βίας και πόνου είναι όλο και πιο έντονο. Πώς μπορούμε να αντισταθούμε; 
Το κυριότερο είναι να αντιταχθούμε στην υπόθεση πως η βία (και η σεξουαλική) είναι "κάτι που συμβαίνει", είναι "κάτι το φυσικό", το "ανθρώπινο" και το "αναπόφευκτο". 
Δεν είναι. Το ξαναλέω: δεν είναι! 
Ούτε φυσικό, ούτε ανθρώπινο, ούτε αναπόφευκτο, ούτε... κάτι που, τι να κάνουμε, συμβαίνει! 
Η βία έχει αποδειχθεί πως είναι σε πολύ χαμηλά ποσοστά σε κοινότητες όπου η ισότητα ανδρών-γυναικών είναι ενισχυμένη και όπου ο μιλιταρισμός δεν κυριαρχεί. Αγωνίζομαι για έναν λιγότερο βίαιο κόσμο σημαίνει πως αγωνίζομαι για έναν πιο δίκαιο κόσμο. 

 Info:

Η διάλεξη "Μια παγκόσμια ιστορία της σεξουαλικής βίας" της Τζοάνα Μπερκ θα γίνει την Παρασκευή, 20 Iανουαρίου 2017, στις 19.00, στο Μέγαρο Μουσικής, στο πλαίσιο του κύκλου ομιλιών "Θεωρία στο Μέγαρο: φιλοσοφία, κριτική, ιστορία" (σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Ανθρωπιστικών Επιστημών του Κολεγίου Μπέρκμπεκ του Λονδίνου και σε επιμέλεια Κώστα Δουζίνα). Στα αγγλικά με ταυτόχρονη μετάφραση. 
Είσοδος ελεύθερη με δελτία προτεραιότητας. Η διανομή των δελτίων αρχίζει στις 17.30.
Επόμενες ομιλίες στον ίδιο κύκλο: Ζορζ Ντιντί-Ιμπερμάν (28/2/2017), Ντέιβιντ Χάρβεϊ (20/3/2017), Στίβεν Φρος (24/4/2017) και Μποαβεντούρα ντε Σόουζα Σάντος (8/5/2017). 
*πηγή efsyn

Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου 2017

ΜΚΟ: κερδοφόρες για κάποιους, μη κερδοσκοπικές μη κυβερνητικές οργανώσεις;

"Mη κερδοσκοπικό ονομάζεται ένα νομικό πρόσωπο, όταν σκοπός της λειτουργίας του δεν είναι η επίτευξη κέρδους, αλλά κάποιος κοινωφελής σκοπός όπως είναι οι μη κυβερνητικές οργανώσεις (ΜΚΟ).Παρά τις προβλέψεις του νόμου, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν μη κερδοσκοπικές οργανώσεις των οποίων οι διαχειριστές λειτουργούν καταστρατηγόντας τον νόμο και τον σκοπό που προβλέπει το καταστατικό. Αυτό κυρίως επιτυγχάνεται μισθοδοτώντας επιλεκτικά με υψηλούς μισθούς, διεξάγοντας οικονομικές πράξεις (αγορές και πωλήσεις) με δυσμενείς όρους σε βάρος της οργάνωσης ή παρεκλίνοντας από τους σκοπούς του καταστατικού τους λόγους εξυπηρέτησης προσωπικών συμφερόντων." 
wikipedia / Μη Κερδοσκοπική Οργάνωση
Χιλιάδες πλέον άνθρωποι, ζουν προκλητικά καλά έως πολύ καλά εν μέσω κρίσης, φτιάχνοντας από μια ΜΚΟ με οποιονδήποτε σκοπό, συνήθως κοινωφελή και εκμεταλλευόμενοι τους δεκάδες χιλιάδες εθελοντές που συνδράμουν στο έργο της ΜΚΟ, τις δωρεές ευαίσθητων ανθρώπων αλλά και την διανομή χρημάτων και υλικής βοήθειας που τους αναθέτουν ευρωπαϊκοί και διεθνείς φορείς για να παρακάμψουν την πιθανή ανικανότητα ή διαφθορά κρατικών φορέων. Μεταξύ τους γνωστοί επαγγελματίες της πολιτικής πρώην βουλευτές και ευρωβουλευτές αλλά και γόνοι ή συγγενείς επίσης γνωστών κρατικοδίαιτων οικογενειών - γνωρίζουν βλέπετε το know how... Ειδικά όμως στο προσφυγικό, οι οργανώσεις αυτές λειτουργούν συχνά με τρόπο που εξοργίζει κάθε νουνεχή άνθρωπο της αληθινής αλληλεγγύης. Ακολουθεί ένα κείμενο καταγγελίας του "επαγγελματικού" κυνισμού αυτών των ΜΚΟ που εκμεταλλεύονται τον πόνο της προσφυγιάς και βιοπορίζονται από την δυστυχία των προσφύγων:

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ και η μπίζνα..

Αυτή τη στιγμή στον ελλαδικό χώρο δραστηριοποιούνται περίπου 1000 ΜΚΟ, φωτογράφοι χτίζουν καριέρες και κάνουν δημόσιες σχέσεις πυροβολώντας τα πρόσωπα ταλαιπωρημένων γερόντων και νεκρών παιδιών, 700 εκατομύρια ευρώ μοιράζονται σταδιακά από το 2015 εως το 2018 σε «αλληλέγγυες» επιχειρήσεις-πλυντήρια μαύρου χρήματος, στα νησιά του βορειοανατολικού αιγαίου οι ΜΚΟ έχουν μοιράσει τις παραλίες έτσι ώστε η καθεμια τους να έχει το δικό της πεδίο δράσης, περιμένοντας σαν όρνεα στις ακτές να αρπάξουν και να κατασπαράξουν ανθρώπινες ψυχές.
Πολλές ΜΚΟ συνεργάζονται με διακινητές και με την τουρκική ακτοφυλακή προκειμένου να προκαθορίζεται το ακριβές σημείο απόβασης των προσφύγων, με τις φωτογραφικές μηχανές και τις κάμερες κάθε είδους ανά χείρας να παρουσιάζουν το «έργο» τους μέσω του διαδικτύου. Ιδιαίτερη ζήτηση για τους μισθοφόρους-φωτογράφους των ΜΚΟ παρουσιάζουν τα μικρά παιδιά και οι μανάδες τους. Η ανάρτηση μιας μάνας να κλαίει με το μωρό της στην αγκαλιά εκτοξεύει την δημοφιλία της σελίδας που προμοτάρει την όποια ΜΚΟ.

Αν κάποιος ρίξει μια ματιά στα ετήσια βραβεία φωτογραφίας θα δεί πως οι 7 στις 10 υποψηφιότητες αφορούν τους πρόσφυγες, με φωτογραφίες (στο 99% των περιπτώσεων) που το μόνο που απεικονίζουν είναι ο πόνος, ο θάνατος, η εξαθλίωση και η φρίκη στα βλέμματα μικρών παιδιών. Ασελγούν στα σώματα αθώων κυνηγημένων ανθρώπων, θυματοποιώντας τους και τρομοκρατώντας τους με το που πατούν το πόδι τους σε μια χώρα που υποτίθεται βρίσκεται σε ειρήνη, σε μια χώρα που υποτίθεται έρχονται για να σωθούν..Και τί αντιμετωπίζουν; Κοράκια, αρπαχτικά που τους τραβολογούν από δω και από κει και τους σημαδεύουν όπως ακριβώς τους σημάδευαν και στη πατρίδα τους, πατώντας το κουμπακι της φωτογραφικής μηχανής σαν άλλη σκανδαλη σκοτώνοντας σε κάθε καρέ την ελπίδα τους, την γαλήνη που έψαχναν να βρούν μακριά από την παράνοια του πολέμου.

Με το που κατεβαίνουν από τις βάρκες, όσοι τα καταφέρνουν, συνειδητοποιούν πως στη δύση μαίνεται ένας άλλος πόλεμος, πιο ύπουλος, που ο εχθρός είναι παντού και που δεν μπορείς να του ξεφύγεις όπου και αν κρυφτείς, η ανηλεής μάχη της διατήρησης του ανθρωποφάγου καπιταλισμού.Τα στρατόπεδα είναι δύο, το ένα στάζει αίμα και με το μότο,»ο θάνατός σου η ζωή μου», προελαύνει και συνεχώς μεγαλώνει πατώντας πάνω στις κουρελιασμένες αξιοπρέπειες των γενίτσαρων που σκάβουν τα αναχώματα στη πρώτη γραμμή. Το άλλο είναι οι ΑΝΘΡΩΠΟΙ που με δάκρυα στα μάτια τραβούν από τα σαγόνια των όρνεων τα παιδιά, τις μανάδες και τους γέροντες για να τους σώσουν, να τους βρούν απάγκειο. Είναι οι ΑΝΘΡΩΠΟΙ που παλεύουν με το ίδιο το κράτος και το παρακράτος για να βροντοφωνάξουν με την περήφανη στάση τους μαζί με τους πρόσφυγες πως κανένας άνθρωπος δεν είναι λαθραίος, πως κανένα από αυτά τα παιδιά δεν είναι για λύπηση, πως η αλληλεγγύη είναι το όπλο των λαών και πως οι πρόσφυγες και οι μετανάστες δεν είναι ακόμη μια ευκαιρία πλουτισμού των ίδιων μεγαλοεργολάβων και των παρατρεχάμενών τους…

Θα έρθει η μέρα που αυτά τα πιτσιρίκια που τώρα παίζουν στις λάσπες και κοιμούνται στα χιόνια, θα μεγαλώσουν και θα προσπαθήσουν να επουλώσουν τις πληγές που εσύ τους άνοιξες στη παιδική τους ψυχούλα. Και εγώ μαζί με τους υπόλοιπους ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ θα είμαστε ένα, θα συνεχίσουμε να είμαστε ένα και θα είμαστε πολλοί, πολλοί περισσοτεροι από σήμερα και εσύ με τον μικρό φασίστα που κουβαλάς μέσα σου θα τρέχεις να σωθείς όπως εκείνοι τώρα μα δεν θα τα καταφέρεις…Και ξέρεις γιατί; Γιατί εσύ είσαι και θα είσαι δειλός και λίγος…


πηγή art blog