Τρίτη, 20 Ιουνίου 2017

Γιατί οι ιδέες μας δεν γίνονται προϊόντα


του Ευάγγελου Αχιλλόπουλου*
Εδώ και 7 χρόνια, από τη στιγμή που ξεκίνησε η βουτιά στην κρίση το 2010, άρχισα να ασχολούμαι ενεργά με τα κοινά. Αυτό που με ώθησε ήταν ένα μεγάλο "Γιατί": γιατί οι ιδέες μας δε γίνονται προϊόντα.
Ξέρω πόσο δύσκολο είναι να σχεδιάσει κάποιος ένα νέο προϊόν, να το βάλει στην πιλοτική παράγωγη και να αρχίσει την προώθηση και τις πωλήσεις του. Από την άλλη, ξέρω πόσο πλούσια είναι η χώρα μας από όλων των ειδών τις τεχνολογίες έρευνας, ανάπτυξης και παραγωγής. Τόσα μυαλά, τόσες ιδέες, νέοι αλλά και μεγαλύτεροι επιστήμονες, μάστορες, άνθρωποι που σμιλεύουν το μέταλλο, που σχεδιάζουν δορυφόρους, που μπορούν να κάνουν …σχεδόν τα πάντα! Όμως κάτι συμβαίνει, συνέβαινε ακόμη και πριν την κρίση, και με κάποιο «μαγικό» τρόπο το προϊόν δε φτάνει στην παραγωγή. 
Ενώ τα έχουμε όλα και προσπαθούν άνθρωποι με μεράκι και γνώσεις, κάτι συμβαίνει και δε βρίσκουμε τους ανθρώπους, τα εργαλεία, τον τρόπο να υλοποιήσουμε τις ιδέες μας. Δε θέλω να μπω στα πολιτικά, περί φορολογίας κλπ – αυτό είναι μια άλλη συζήτηση. Το μεγάλο «Γιατί» που με τρώει και με έτρωγε, ακόμη και πριν την κρίση, ήταν γιατί το πρωτότυπο, τις περισσότερες φορές, παραμένει πρωτότυπο και δε γίνεται προϊόν.
Ψάχνοντας, κατέληξα σε μια σειρά από λόγους. Φυσικά, πρώτα διαπίστωσα τα θεσμικά προβλήματα που μπορεί ο καθένας να διαπιστώσει. Αλλά, όπως προείπα, δε θέλω να μπω στη συζήτηση αυτή διότι, χωρίς να μειώνω τη σημασία των θεσμικών προβλημάτων, πιστεύω πως η αιτία είναι όλα τα υπόλοιπα προβλήματα που συνιστούν το 80% (αν μπορούμε να το εκφράσουμε αριθμητικά) του συνολικού ζητήματος. Και σχεδόν το 60% του συνόλου είναι η αδυναμία ανεύρεσης ανθρώπων, υποδομών και χρημάτων που θα βοηθήσουν κάποιον στο να υλοποιήσει την ιδέα του μέχρι το σημείο που θα ξεκινήσει την παραγωγή. Και τα υπόλοιπα επιμέρους προβλήματα, κατά τη γνώμη μου, έχουν να κάνουν με τις πωλήσεις, την εξωστρέφεια, την στρατηγική και το μάρκετινγκ και συναπαρτίζουν το υπόλοιπο 20%. Άρα, συμπερασματικά, τα εμπόδια είναι: κράτος 20%, αδυναμία πρόσβασης σε πόρους 60%, έλλειψη επιχειρηματικής παιδείας και μη τεχνολογικής τεχνογνωσίας 20%.
Θα μου πείτε, λίγο το ένα, λίγο το άλλο, όλα είναι σημαντικά, πως ξεκινά κανείς την επίλυση; Η απάντηση για μένα είναι απλή: ως μηχανικός, έχω μάθει να αναλύω το πρόβλημα, να το σπάω σε κομμάτια και να το λύνω σε βήματα. Πρώτα αναλύω, μετά τα βάζω σε σειρά και πάντα ξεκινώ από αυτό που θα έχει τη μεγαλύτερη επίδραση στο αποτέλεσμα (impact). 
Το πρόβλημα, λοιπόν, που θα ξεκινήσουμε να προσεγγίζουμε με αφορμή αυτό το άρθρο είναι το πώς θα καταφέρουμε να φτιάξουμε ένα μηχανισμό που θα είναι σε θέση να ανακαλύψει ανά την επικράτεια, να αναδείξει και να κάνει προσβάσιμες στην ευρύτερη καινοτομική επιχειρηματικότητα τις παραγωγικές δυνατότητες και υποδομές των Ελλήνων υποκατασκευαστών, των Δημόσιων και Ιδιωτικών ερευνητικών εργαστηρίων, των μηχανουργείων, των ειδικών και των διαφόρων μικρών βιοτεχνιών που παρέχουν υπηρεσίες προστιθέμενης αξίας στην παραγωγή και τη διάθεση προϊόντων.
Ακούγεται τεράστιο, ε; Ναι είμαι λίγο …τρελός. Αλλά όπως είπε κάποιος μεγάλος, αν δεν είναι αρκετά τρελό αυτό που θα κάνετε, μην μπείτε στον κόπο. Δεν είναι όμως δύσκολο, αρκεί να το δουλέψουμε μεθοδικά.
Πάμε, λοιπόν, να δούμε με την σειρά τι απαρτίζει ένα προϊόν για να καταλάβετε καλύτερα τι λέω. Ως παράδειγμα, πιάνω ένα μέρος των προϊόντων μου, που παράγονται εξ ολοκλήρου στην Ελλάδα, και παίρνω ένα συγκεκριμένο κομμάτι από αυτό, ένα «απάρτιο» (από το part) όπως λέμε στην γλώσσα μας: είναι ένα ολοκληρωμένο κομμάτι που μπαίνει μέσα στα ThunderPack και στα ServerPacks και δεν είναι άλλο από ένα φατνίο (Canister) για 8 σκληρούς δίσκους και SSDs, 2,5” SATA και SAS 12Gbit. Στην πρώτη φωτογραφία βλέπετε το canister με τους δίσκους, μαζί με το μπροστινό καπάκι του.
Ένα από τα φατνία (canisters) του Τhunderpack

Για να παραχθεί αυτό το πραγματάκι που βλέπετε, δουλεύουν οι ακόλουθες επιχειρήσεις – υποκατασκευαστές, με δικά μας σχέδια:
  1. O "καλουπατζής" για να φτιαχτεί το καλούπι όπου με διέλαση (extrusion) θα βγει το προφίλ αλουμινίου που βλέπετε.
  2. Η Βιοχάλκο που παράγει το αλουμίνιο.
  3. Το χυτήριο που βγάζει το 3-μέτρο προφίλ από το καλούπι.
  4. Το μηχανουργείο που κόβει το 3-μέτρο προφίλ σε κομμάτια των 145 χιλιοστών και κατεργάζεται το κομμάτι, ώστε να έχει όλα τα σπειρώματα και τις οπές που χρειάζονται για τον αερισμό του και την λειτουργία.
  5. Η βιοτεχνία ανοδίωσης που το βάφει μαύρο.
  6. Η βιοτεχνία που παράγει από φύλλα αλουμινίου το "ταψάκι" (tray) που "πατάει" ο κάθε μεμονωμένος δίσκος.
  7. Το ειδικό βαφείο που κάνει την επεξεργασία alodine στο ταψάκι.
  8. Η βιοτεχνία που παράγει το τυπωμένο κύκλωμα της πλακέτας που βλέπετε στο πίσω μέρος.
  9. Το εργαστήριο που αναλαμβάνει τη ρομποτική τοποθέτηση των εξαρτημάτων στην πλακέτα.
  10. Η βιοτεχνία που συναρμολογεί το κομμάτι και την καλωδίωσή του.
  11. Η βιοτεχνία που παράγει τα μονωτικά (foams) της στεγάνωσης.
  12. Η βιοτεχνία που κόβει με CNC Router και κοπτικό όλα τα αντικραδασμικά μονωτικά και λάστιχα.
  13. Το εργαστήριο που μας βοήθησε στη μέτρηση της αντοχής του κομματιού σε δονήσεις και χτυπήματα.
  14. Τέλος, η μικρή βιοτεχνία που φτιάχνει τα ειδικά αυτοκόλλητα που χρησιμοποιούμε παντού στις συσκευές μας.
Τα ολοκληρωμένα κυκλώματα των φατνίων του Thunderpack

Μετρήστε θέσεις εργασίας που δημιουργεί ένα τέτοιο εξάρτημα (ένα από τα πολλά και διαφορετικά που ενσωματώνει το τελικό προϊόν) και τώρα φανταστείτε που μπορείτε να βρείτε όλους αυτούς τους παραγωγούς, αν δεν έχετε χρόνια εμπειρίας στην αγορά, και μάλιστα τέτοιους που να είναι αξιόπιστοι στο αποτέλεσμα της εργασίας και χρονικά συνεπείς.
Το τελικό προϊόν Thunderpack (η «βαλίτσα» δεξιά κάτω) σε πλήρη ανάπτυξη, μαζί με τα περιφερειακά του.

Θα σας πω ότι, ακόμη και για μένα, με 30 χρόνια έρευνας και ανάπτυξης προϊόντων, μου ήταν απίστευτα δύσκολο να …ξετρυπώσω όλους αυτούς τους συντελεστές, χωρίς τους οποίους το προϊόν μου θα έπρεπε να μείνει στα σχέδια ή να παραχθεί στο εξωτερικό. Και πρέπει να σας πως ότι, παρά τα 30 χρόνια μου μέσα σ’ αυτές τις δουλειές, ακόμη εκπλήσσομαι όταν π.χ. πάω σε ένα ισόγειο πίσω από τα Δικαστήρια της Ευελπίδων και είναι ο Νικόλας, ένας απίστευτος μηχανολόγος μηχανικός, με τελευταίας τεχνολογίας κοπτικό laser που κάνει τα πάντα, ή όταν πάω στον μαστρο-Τάσο, σε ένα οικόπεδο στου Ρέντη, και είναι εκεί με τα παιδιά του και 5 εργαλειομηχανές CNC τελευταίας τεχνολογίας που κάνουν τέχνη πάνω σε μέταλλο. Και ακόμη με συγκινεί η χαρά των μηχανικών που συμβάλλουν στο να φτιάχνονται νέα προϊόντα, όπως των παιδιών της ΕΑΒ όταν δοκιμάζαμε τα μηχανήματα μας στον ανηχοϊκό θάλαμο και στην πλατφόρμα κραδασμών.
Αυτό που θέλω να κάνουμε, λοιπόν, και η Γενική Γραμματεία Βιομηχανίας το έχει αγκαλιάσει, είναι μια ηλεκτρονική πλατφόρμα που θα έχει ανεβασμένους όλους αυτούς τους μικρούς μάγους της Ελληνικής παράγωγης, ερευνάς και ανάπτυξης. Και το πρώτο που χρειάζεται είναι ένας μηχανισμός που θα τους ανακαλύπτει, θα καταγράφει τις δυνατότητές τους και θα στήνει την τιμολογιακή πολιτική τους για την πλατφόρμα, ώστε να είναι εύκολα κατανοητή η διαδικασία που κάποιος πρέπει να ακολουθήσει για να συνεργαστεί μαζί τους. Εδώ θα πρέπει να βοηθήσουν και "στρατολόγοι" (scouters και recruiters), δηλαδή ειδικοί σύμβουλοι επιχειρήσεων που, με μια λογική αμοιβή κι ένα πολύ μικρό ποσοστό επί των πωλήσεων, θα "ξετρυπώνουν", όπως είπα παραπάνω, τους μάγους και θα τους βγάζουν στον "αφρό". Ελπίζω το αρχικό κόστος για αυτή την δουλειά να μπορέσει να ενταχθεί στο ΕΣΠΑ, όμως η συνέχεια μπορεί να είναι κάλλιστα αυτοχρηματοδοτούμενη.
Το επόμενο βήμα θα είναι τα λεγόμενα κουπόνια καινοτομίας (vouchers): με μια απλή και έξυπνη διαδικασία, ακόμα και άτυπες (δηλαδή, χωρίς έναρξη επιχείρησης) ομάδες νέων startuppers θα παίρνουν ένα πόσο σε πίστωση στην παραπάνω πλατφόρμα και θα μπορούν να προμηθευτούν ό,τι πιστεύουν ότι τους χρειάζεται για να υλοποιήσουν την ιδέα τους. Στην πλατφόρμα, εκτός από πρόσβαση σε εργαστήρια, θα μπορεί κάποιος π.χ. να αγοράσει χρόνο σε μια θερμοκοιτίδα, ή υπηρεσίες κατοχύρωσης πατέντων, ή πρόσβαση σε πανεπιστημιακές υποδομές όπως π.χ. στην αεροσήραγγα του Μετσοβίου κλπ. 
Η διαδικασία των vouchers με πιστοποιημένους παρόχους υπηρεσιών καινοτομίας είναι κάτι που θα κάνει την όλη χρηματοδότηση της φάσης εκκίνησης μιας επιχείρησης και κατασκευής πρωτοτύπου ένα δημιουργικό παιχνίδι για όλους. Φυσικά, πρόσβαση θα έχουν και υφιστάμενες επιχειρήσεις ή όσοι θέλουν να αγοράσουν με δικά τους χρήματα απευθείας υπηρεσίες από τους παρόχους.
Τέλος, στην πλατφόρμα όλοι θα αξιολογούν και θα αξιολογούνται: οι πελάτες τους παρόχους και το αντίστροφο, και φυσικά όλοι τους συμβούλους και το αντίστροφο.
Στο άρθρο αυτό δεν υπάρχει επίλογος, διότι ο σκοπός του είναι να βοηθήσει ώστε να γίνει το ξεκίνημα: όσοι ενδιαφέρεστε να συζητήσουμε και να συνδημιουργήσουμε  το νέο αυτό περιβάλλον συνεργασίας, ακόμη και να αλλάξουμε το σχεδιασμό, αν κάτι τέτοιο προκύψει από τη συζήτηση, ελάτε στο Be-Finnovative (Πειραιώς 74, Μοσχάτο) την Πέμπτη 15 Ιουνίου στις 9:00’ το πρωί (διοργάνωση CrowdPolicy). Και όλα γίνονται!
*μέσω a contrario

Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2017

2η Εκδήλωση ΙΝΕΠΑ για την Ελληνική Βιομηχανία. Aπό την παρακμή στην πρόκληση της ενδογενούς ανάπτυξης


Η ελληνική κρίση δεν θα ξεπεραστεί, 
εάν η χώρα δεν ξαναβρεί τη παραγωγική της δύναμη!



Το ΙΝΕΠΑ (Ινστιτούτο Ενδογενούς Παραγωγικής Ανασυγκρότησης) 
σας καλεί στην 2η εκδήλωση -συζήτηση που διοργανώνει για την Ελληνική Βιομηχανία με θέμα:

"Από την παρακμή στην πρόκληση της ενδογενούς ανάπτυξης"
την Τετάρτη 21 Ιουνίου 2017 στις 7 η ώρα το απόγευμα στο αμφιθέατρο του ΤΕΕ Νίκης 4 1ος όροφος
Πρόγραμμα

Τα ερωτήματα μιας ενδογενούς στρατηγικής για την Ελληνική Οικονομία
Ομιλητές εκ μέρους του ΙΝΕΠΑ:
  • Ζωή Γεωργαντά πρώην μέλος ΔΣ ΕΛΣΤΑΤ, καθηγήτρια οικονομετρίας Πανεπιστημίου Μακεδονίας
  • Αλέξανδρος Οικονομίδης μαθηματικός μηχανουργός.
Το παράδειγμα τριών επιχειρήσεων με σοβαρό δείκτη εγχώριας προστιθέμενης αξίας
  • DNAfiltrers Ltd Ντίνος Νικολαΐδης, μηχανικός ιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος
  • CERAMETAL s.e. S.A. Νικόλαος Δρακονταειδής, μηχανολόγος μηχανικός γενικός διευθυντής
  • ΘΕΣγάλα εκπρόσωπος του συνεταιρισμού
Ερωτήσεις -Συζήτηση

Συντονιστής Ανδρέας Κυράνης πρόεδρος του ΙΝΕΠΑ




* Η εκδήλωση - συζήτηση αυτή, είναι η 2η που διοργανώνει το ΙΝΕΠΑ για την Ελληνική Βιομηχανία μετά από εκείνη που πραγματοποιήθηκε στις 8 Μαρτίου 2017 επίσης στο αμφιθέατρο του ΤΕΕ, για την Ιστορία της Ελληνικής Βιομηχανίαςμε ομιλητές 
  • την ιστορικό Χριστίνα Αγριαντώνη και 
  • τον οικονομολόγο Κώστα Μελά 
Είχαν ακολουθήσει τότε παρεμβάσεις από τους εξής:

  • Στρατής Ζαφείρης, Γενικός Γραμματέας Βιομηχανίας.
  • Ανδριανός Μιχάλαρος, Πρόεδρος του Βιοτεχνικού Επιμελητηρίου Πειραιά.
  • Λάζαρος Δραγογιάννης, Πρόεδρος Πανελληνίου Συνδέσμου Βιοτεχνιών και Βιομηχανιών Πλεκτού Ενδύματος
Την εκδήλωση είχε συντονίσει ο Βαγγέλης Πισσίας - Δρ. Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων, Γενικός Γραμματέας του ΙΝ.Ε.Π.Α.

Τα βίντεο με τις ομιλίες και παρεμβάσεις της 1ης εκδήλωσης μπορείτε να τα παρακολουθήσετε εδώ στην ιστοσελίδα του ΙΝΕΠΑ


** Σκοπός του ΙΝΕΠΑ - και της ιστοσελίδας του endogenis.blogspot.gr - είναι να συγκεντρώσει τον προβληματισμό και τις προτάσεις για τη χάραξη μιας νέας εθνικής παραγωγικής στρατηγικής


Γιατί:
Έχουμε οδηγηθεί σε έναν πλήρη εκτροχιασμό από την προαιώνια βασική επιβιωτική μας αρχή: "παράγω, κερδίζω με τον μόχθο μου, και δεν ξοδεύω περισσότερα από όσα βγάζω", οπότε, ακόμη και αν ξαφνικά "βρέξει χρήματα", δεν θα επωφεληθούν παρά οι παρασιτικοί τομείς της ελληνικής οικονομίας.

Η συμμετοχή μας στην παραγωγική πραγματικότητα του τόπου, μας διδάσκει πως η ελληνική κρίση δεν θα ξεπεραστεί, εάν η χώρα δεν ξαναβρεί τη παραγωγική της δύναμη, την αυτοεκτίμηση της, την δημιουργική ψυχή - στυλοβάτη της παραγωγικής της υπόστασης, αν δηλαδή δεν ανασυστήσει με νέα ήθη και νοοτροπίες, την ιδιαίτερη επιστημονική, τεχνολογική και προπαντός τεχνική ενδογενή της βάση, τον ελάχιστο αναγκαίο όρο για να υπερβεί τα αδιέξοδα και να ανακτήσει την εθνική της ανεξαρτησία¹.
"Δεν θα χαράξουμε όμως τέτοια στρατηγική χωρίς βαθιά συνείδηση, με γνώμονα πάντοτε τους καιρούς που ζούμε: 
Πρώτον, του τι μας συμβαίνει, του βαθύτερου δηλαδή χαρακτήρα της χρεοκοπίας της Μεταπολίτευσης και τις επιπτώσεις της στην ελλαδική μας υπόσταση και στη συνολική συνακόλουθα μοίρα του Ελληνισμού. 
Δεύτερον, του γιατί μας συμβαίνει, του πώς δηλαδή οι "χρυσοφόρες" δεκαετίες της μεταπολιτευτικής… χαύνωσης {των πολλών ευρωπαϊκών "πακέτων", της "Αλλαγής", του "εκσυγχρονισμού" και "της ισχυρής Ελλάδας"} μας οδήγησαν, ...στη μετανεωτερική υποτέλειά μας εντός της …Ευρωπαϊκής Ένωσης (με καλλιεργούμενη ψευδαίσθηση ισοτιμίας και ανεξαρτησίας στο πλαίσιό της!). 
Τρίτον, τέλος, του πώς θα βγούμε από τα πνιγηρά αδιέξοδά μας και θα μπούμε στη δύσκολη τροχιά της εθνικής μας αξιοπρέπειας, με πλήρη επίγνωση των απαιτούμενων σε βάθος χρόνου μεγάλων θυσιών από τον (καλά ενημερωμένο!) λαό μας."²

Κυριακή, 18 Ιουνίου 2017

Γίνεται ανάπτυξη χωρίς τους μικρομεσαίους;



Βασιλίκα Σαριλάκη & Γιώργος Παπασπυρόπουλος


Ποιες είναι οι προτεραιότητες που προκύπτουν μετά την τελευταία συμφωνία του Eurogroup; 

Η συμφωνία προσδιορίστηκε απο πολλούς ρεαλιστές αναλυτές ως ένας "δύσκολος δρόμος αλλά επιτέλους δρόμος". Η κυβέρνηση δημιούργησε τις κατάλληλες συμμαχίες κατάφερνοντας να αναχαιτίσει τις ακραία επιθετικές προτάσεις Σόιμπλε και με πολιτικό θάρρος έκανε τους Γερμανούς να καταλάβουν στις τελικές διαπραγματεύσεις πως το ειδυλλιακό εκλογικό παραμύθι τους θα μπορούσε να γυρίσει μπουμερανγκ αν δεν υποχωρούσαν. Κι αυτό ακριβώς έγινε. 
 Τώρα ακολουθούν τα ερωτήματα: Τί πρέπει να γίνει μέχρι του χρόνου το καλοκαίρι (ως την λήξη του μνημονίου); Και τί έπεται τα τελευταία 2 χρόνια ως τις εκλογές; Ποιές δυνατότητες έχουμε ώστε να σταθούμε παραγωγικά στα πόδια μας το αμέσως επόμενο διάστημα ή τουλάχιστον να βάλουμε τις βάσεις για κάτι τέτοιο; 

Ανάπτυξη

Η κυβέρνηση ποντάρει πολλά στις επενδύσεις. Και φυσικά στο ψυχολογικό κλίμα που είναι απαραίτητο για κάτι τέτοιο. Γι αυτό ζητούσε μια "καθαρή" απόφαση, έναν "καθαρό διάδρομο": να ξέρουν οι επενδυτές ότι υπάρχει Συμφωνία και η ΕΕ δεσμεύεται να βοηθήσει την Ελλάδα να βγει από τα μνημόνια και να μπορεί να δανείζεται με ένα καλό επιτόκιο από τις αγορές (όχι απλά "να βγει στις αγορές"π. χ με ένα καταστροφικό επιτόκιο διπλάσιο ας πούμε εκείνου της Πορτογαλίας...).
Λογικά λοιπόν, μετά την Συμφωνία τα spreads θα συνεχίσουν να πέφτουν σταθερά, τα επιτόκια δανεισμού επίσης, και το επενδυτικό κλίμα από αβέβαιο αναμένεται να γίνει ελκυστικό σε όσους επενδυτές έχουν σχετική επιθυμία. 
Ο δρόμος για επενδύσεις είναι πλέον ανοιχτός.
Τι τις θέλουμε ακριβώς τις επενδύσεις; Για να έχει το κράτος μεγαλύτερα έσοδα όσο αυξάνει το παραγόμενο ΑΕΠ αλλά κυρίως για να βρουν δουλειά οι άνεργοι. 
Κι εδώ αρχίζουν τα προβλήματα.
Οι ξένες επενδύσεις σπανίως είναι εντάσεως εργασίας. Μερικά δις μπορεί να σημαίνουν απλά μερικές εκατοντάδες θέσεις εργασίας. Πως λοιπόν μπορεί να καταπολεμηθεί η ανεργία;

Τί μέτρα χρειάζονται για την ενδογενή ανάπτυξη;

Στην χώρα μας χρήματα για επενδύσεις δεν υπάρχουν πέραν όσων εξαγωγικών επιχειρήσεων άντεξαν ή και αναπτύχθηκαν στην κρίση. Δεν υπάρχουν χρήματα πλην κάποιων κρυμμένων από την τραπεζική εποπτεία σε "στρώματα" και "σεντούκια". Κι αυτό γιατί οι επιχειρήσεις είναι βυθισμένες στα χρέη, ειδικά οι μικρομεσαίες που αποτελούν το 97% των ελληνικών επιχειρήσεων. Αν αυτές μπορούσαν από την μικρή έστω ανάπτυξη που σιγά σιγά εμφανίζεται να επανεπενδύσουν τα κέρδη τους για να σταθεροποιηθούν στην Αγορά επεκτείνοντας τον χαμένο κύκλο εργασιών τους από την επίσης σιγά σιγά αυξανόμενη ζήτηση, η Ανάπτυξη θα κάλπαζε! 
Η δε ανεργία θα έπεφτε δραματικά αν κάθε μία μικρομεσαία επιχείρηση μπορούσε να κάνει μία καινούργια πρόσληψη...
Δυστυχώς όμως τα χρέη δεν επιτρέπουν την επανεπένδυση των κερδών στη δουλειά και την παραγωγή. Γιατί τα κέρδη που μέχρι τώρα κατάπινε η επιβίωση, τώρα θα πηγαίνουν απλά στις απανωτές ρυθμίσεις για ληξιπρόθεσμες οφειλές. 

Και εδώ πρέπει να κάνουμε μια σημαντική διάκριση: 
Τα χρέη από μη καταβεβλημένο ΦΠΑ ή άλλους φόρους μπορούν με κατάλληλες ρυθμίσεις να αρχίσουν να μειώνονται με την αύξηση της ζήτησης και του κύκλου εργασιών. Πληρώνεις τα τρέχοντα και ρυθμίζεις τα παλιά, έστω ξανά και ξανά μέχρι να ισορροπήσει κάπως η οικονομία. Κι εκεί, με την έξοδο από το μνημονιακό πρόγραμμα θα ορθολογικοποιηθούν και οι απαιτήσεις του κράτους που θα αρχίσει πλέον να έχει έσοδα από την ίδια την παραγωγική οικονομία και όχι από έκτακτη φορολόγηση και ευφάνταστα χαράτσια κάθε τύπου.

Αυτά που δεν αντιμετωπίζονται όμως  είναι τα μέχρι τέλος του 2016 χρέη από τις ασφαλιστικές οφειλές στον ΟΑΕΕ , που είναι αντισυνταγματικές (πόρισμα Μανιτάκη) ως μη αναλογικές οφειλές του εισοδήματος, υπέρογκες και παράνομες.
Δεν αντιστοιχούν σε παραχθέν εισόδημα, δεν ρυθμίζονται παρά μόνο καταχρηστικά κι εκβιαστικά για την απόκτηση ενημερότητας των επιχειρήσεων, και κυρίως δεν μπορούν να πληρωθούν ποτέ αφού δεν έχουν εισπραχθεί από τους μικρομεσαίους ελεύθερους επαγγελματίες. 
Τα χρέη λοιπον στον ΟΑΕΕ δεν έχουν σχέση με τον μη καταβεβλημένο π. χ ΦΠΑ που εισπράχθηκε μεν αλλά ξοδεύτηκε για το "γάλα των παιδιών" ή άλλες άμεσες ανάγκες.. Η εισφορά στον ΟΑΕΕ ήταν απαιτητή ακόμη και όταν ο επαγγελματίας δεν είχε καμιά παραγγελία, καμιά ζήτηση των προϊόντων του, καμιά εκτέλεση έργου... Δλδ ακόμη και με μηδενικό τζίρο, το αίσχος του ΟΑΕΕ επί ΝΔ ΠΑΣΟΚ χρέωνε έναν μέσο επαγγελματία απο300 έως 500 ευρώ μηνιαίως και μια μικρή επιχείρηση με πολλαπλάσια ποσά σε όλους τους εταίρους της. 
Τα ποσά αυτά λοιπόν έχουν γίνει ένα καταθλιπτικό "χρέος" και μάλιστα χρέος που διπλασιάζεται κάθε τόσο με τους τόκους καθυστέρησης. Αυτά τα ποσά δεν μπορούσαν να εισπραχθούν ως μέρος της αμοιβής του επαγγελματία γιατί ήταν υπέρογκα. Ήσαν εξωπραγματικά γι αυτό και λειτούργησαν ανελαστικά. Δηλαδή το ύψος τους έκανε απαγορευτική την καταβολή τους. Και η μη αποδοχή μερικής καταβολής απο τον ΟΑΕΕ έκανε τους ελεύθερους επαγγελματίες να μην πληρώνουν τελικά τίποτα απολύτως. Αποτέλεσμα; Τα αδύνατον να καταβληθούν ποσά έχωσαν τον μικρομεσαίο επιχειρηματία βαθιά στο λάκκο του χρέους και της αμφιβολίας αν θα πάρει ποτέ σύνταξη. Εκατοντάδες χιλιάδες μικρομεσαίοι ελεύθεροι επαγγελματίες ζουν με αυτόν τον φόβο. Ταυτόχρονα κατέστρεψαν όσους από τον φόβο κατέβαλαν τις εισφορές στερώντας το "γάλα των παιδιών" τους και μαθηματικά την βιωσιμότητα των επιχειρήσεών τους...

Ο ΣΥΡΙΖΑ

Σταθερή θέση του ΣΥΡΙΖΑ ήταν και είναι ότι αυτά τα χρέη είναι παράνομα ως μη αναλογικά κάποιου εισοδήματος. Γι αυτό και η κυβέρνησή του ΣΥΡΙΖΑ πρώτα αποποινικοποίησε τις οφειλές, μετά πραγματοποίησε μια πρώτη ρύθμιση για τους λίγους που είχαν την δυνατότητα σε 100 δόσεις και στο τέλος με το νέο ασφαλιστικό και τον ΕΦΚΑ ενέταξε τον ΟΑΕΕ στην νομιμότητα της αναλογικής με το εισόδημα εισφοράς. 
Νομιμότητα την οποία απολάμβαναν οι ασφαλισμένοι στο ΙΚΑ ανέκαθεν: τόσα ημερομίσθια, τόσα ένσημα, τόσες εισφορές για εργοδότη και εργαζόμενο. 
Στην πρόσφατη ΔΕΘ (2016) ο πρωθυπουργός δεσμεύτηκε να παγώσει τις παλαιές οφειλές των ελεύθερων επαγγελματιών έως το τέλος του 2016 που προέκυπταν από το παλιό σύστημα, κατανοώντας το αδιέξοδο των ελεύθερων επαγγελματιών και Μικρομεσαίων Επιχειρήσεων. Η τρόικα φαίνεται ότι είχε άλλη γνώμη και αναμένεται πλέον εναλλακτικός τρόπος για απόκτηση ενημερότητας, μέχρι αυτό το παράνομο χρέος να αναλογικοποιηθεί/ κουρευτεί αναδρομικά βάσει των εισοδημάτων όπως δρομολογούν και οι σχετικές δικαστικές αποφάσεις. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει.

Προτεραιότητες ανάπτυξης μετά το Εurogroup

Το ζήτημα είναι ότι η ολοκλήρωση της β΄αξιολόγησης - τελευταίας γι αυτό το μνημόνιο -  αλλά και οι άλλες χρηματοδοτικές προβλέψεις της απόφασης (π. χ επενδυτική αναπτυξιακή Τράπεζα) και τα άλλα μέτρα υπέρ των μικρομεσαίων (μικρά δάνεια έως 25 ή 30 χιλιάδες) μαζί με μια επιβαλλόμενη απλοποίηση της δεύτερης ευκαιρίας πρέπει τώρα να κωδικοποιηθούν. Να υπάρξει μέριμνα ώστε να ελαχιστοποιηθούν τα εμπόδια που έχουν μπροστά τους  μικρές ή ατομικές επιχειρήσεις οι οποίες αν και έχουν ζήτηση και πελάτες, πνίγονται από υποχρεώσεις και ρυθμίσεις χρεών που προέρχονται από την κρίση και τα καταστροφικά μέτρα των μνημονίων
Τουλάχιστον να ξεκαθαρίσει σύντομα το τοπίο από παράνομα χρέη σαν εκείνα στον ΟΑΕΕ μέχρι το τέλος του 2016 και τα υπόλοιπα να ρυθμιστούν με ρήτρα ανάπτυξης δλδ με μια ανάλογη διαδικασία σαν κι αυτή που κέρδισε η χώρα μας στο τελευταίο Eurogroup.
Απλοποιημένη δεύτερη ευκαιρία (πτωχευμένων χωρίς δόλο), αναλογικοποίηση παλαιών οφειλών στον ΟΑΕΕ, κούρεμα κόκκινων δανείων και ρύθμιση συνολικών πραγματικών οφειλών ευνοϊκά, σε πολλές δόσεις και με ρήτρα ανάπτυξης της μικρής επιχείρησης. 
Oλα αυτά είναι απαραίτητα από 'δω και στο εξής ώστε να μείνει όρθια η μικρομεσαία επιχειρηματικότητα και να μπορέσει να συμπορευτεί με την όποια νέα Ανάπτυξη αλλά και τις νέες εταιρείες σε ένα ζωντανό πλέγμα συνεργιών που πάντοτε καθόριζαν την δύναμη της ελληνικής μικρομεσαίας οικονομικής δομής. 
Πρέπει να "προλάβουμε" ωστε να μην χαθούν οι τεχνίτες ελεύθεροι επαγγελματίες και η πολύτιμη γνώση τους, οι μαστορες και οι εφευρέτες των εφαρμογών και των πατεντών που συνιστούν την καθημερινότητά τους. Να ενισχύσουμε τους νέους συνεταιρισμούς και την κοινωνική οικονομία με παλιό και δοκιμασμένο ανθρώπινο υλικό συνδυασμένο με δυναμικούς νεοεισερχόμενους ή επανεισερχόμενους στην Αγορά, startupers ή μικροεπενδυτές του σεντουκιού και να οδηγήσουμε την μικρομεσαία επιχειρηματικότητα στην αναβίωση μέσα από τα ερείπια της κρίσης. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει.

Τελικά ποιοι είναι οι πραγματικοί "στρατηγικοί" επενδυτές;

Επενδυτές είναι εκείνοι/ες που βάζουν τα χρήματά τους στην παραγωγή (και στις υπηρεσίες αλλά αυτός ο τομέας ακολουθεί την ακμή ή την παρακμή του πρώτου τομέα δλδ της παραγωγής ). Που στηρίζουν τον δημιουργό ελληνικής προστιθέμενης αξίας ή τις εισπράξεις από φόρους του ελληνικού κράτους φέρνοντας την έδρα των δραστηριοτήτων τους εδώ.
Όμως, το επενδυτικό κλίμα που στηρίζεται απλά σε ξένους επενδυτές και όχι στην εσωτερική επανεπένδυση μικρή μεν σε μέγεθος αλλά από πάρα πολλούς, δεν πρόκειται ποτέ να λύσει το πρόβλημα της χώρας. Η εσωτερική αυτή επανεπένδυση πρέπει να σταθεί ικανή να δώσει δουλειά σε εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες και να καταστήσει την εσωτερική ζήτηση μια νέα στρατηγική ανεξαρτησίας μαζί με τις εξαγωγές ελληνικής παραγωγής.
Κι αυτό γιατί: 
1. Οι ξένοι επενδυτές έρχονται και παρέχονται. Μεταφέρουν τα κεφάλαιά τους εύκολα αλλού αλλά και την έδρα τους. Παίζουν παγκόσμια. Δεν μπορεί μια οικονομία να στηρίζεται στρατηγικά πάνω τους. 
2. Ειδικά η Ελληνική οικονομία διαθέτει το πλεονέκτημα μιας ιστορικής δομής που έκανε πολλές δεκαετίες να στηθεί και δεν πρέπει να αφήσουμε την Τρόικα να την καταστρέψει σε λίγα χρόνια επιβάλλοντας τα ανόητα θέσφατά της.
3. Αποτελεί ζήτημα σταθερότητας και μακροημέρευσης να μπουν νέα θεμέλια στην παραγωγικότητα της χώρας και να μην εξυπηρετηθεί το κρυφό σχέδιο αιώνιας εξάρτησης της χώρας μας με το σπάσιμο της ραχοκοκαλιάς της οικονομίας της και την εξαφάνιση της ελληνικής μεσαίας τάξης των μικρομεσαίων ελεύθερων επαγγελματιών και των θαυμαστών συνεργιών τους...

Όταν λοιπόν ο έλληνας μικρομεσαίος μπορέσει όχι μόνο να επιβιώνει οριακά αλλά και να επεκτείνει έστω "κατά ένα εργαζόμενο" την επιχείρησή του, οι επενδυτές θα είναι σίγουρα εδώ! 
Οι εκατοντάδες χιλιάδες μικροί επενδυτές που ζουν από την παραγωγή και επενδύουν ξανά στην παραγωγή, στην συνέργεια, στον συνεταιρισμό, στην κοινωνική οικονομία, στην εξαγωγή ελληνικού προϊόντος υψηλής προστιθέμενης αξίας. 
Έτσι λοιπόν ο εσωτερικός επενδυτής, ο πραγματικός επενδυτής, αποτελεί τον  πραγματικά "στρατηγικό επενδυτή". Όχι εκείνον που έρχεται και φεύγει προσφέροντας θέαμα και πρωτοσέλιδα με κάποιες θέσεις εργασίας φορολογούμενος συχνά στο εξωτερικό. 

Καλός επενδυτής είναι φυσικά εκείνος που πληρώνει φόρους στην χώρα μας αλλά καλύτερος εκείνος που δημιουργεί και θέσεις εργασίας ή στηρίζει την ποιοτική του δουλειά στην ένταση εργασίας, στον ντόπιο τεχνίτη, τον μάστορα, τον δημιουργό, τον επιστήμονα. Που χρειάζεται χέρια για εξαγώγιμο ποιοτικό προϊόν με αξία που προστίθεται στην ελληνική οικονομία και δημιουργεί ένα σταθερό πλαίσιο εσωτερικής προσφοράς και ζήτησης, ένα σταθερό πλαισιο κοινωνικήε επίσης αναφοράς, ανεξάρτητης κι ένα αναγκαίο σωσίβιο στις διεθνείς αναταράξεις της παγκοσμιοποίησης.

Ειδικά η Αριστερά μπορεί να καταλάβει πολύ καλά την μικρομεσαία δομή της ελληνικής οικονομίας και τις θαυμαστές της συνέργειες. Γιατί οι αριστεροί αποκλεισμένοι ιστορικά από το κράτος της Δεξιάς και το πελατειακό σύστημα, έκαναν θαύματα ως ελεύθεροι επαγγελματίες και έχουν μεγάλη συνεισφορά στην ιστορική μικρομεσαία δομή και τις επιτυχίες της στις δεκαετίας του 60 και 70 χωρίς τραπεζικό δανεισμό και επενδυτές. Η Αριστερά ήρθε στην διακυβέρνηση χάρη στην ψήφο των μικρομεσαίων - αυτοί βασικά μεταστράφηκαν προς τον ΣΥΡΙΖΑ, κατεστραμμένοι/ες και χωρίς ελπίδα από την χρεοκοπία του πελατειακού συστήματος-κράτους της τριτοκοσμικής οικονομίας των ΝΔ/ΠΑΣΟΚ.

Τον δρόμο της παραγωγικής ανασυγκρότησης η Αριστερά θα τον βαδίσει χέρι χέρι με τους μικρομεσαίους ελεύθερους επαγγελματίες και θα μεταρρυθμίσει κάθε σχετικό εμπόδιο. Αποτελεί μονόδρομο. 
Η Αριστερά σε μια χώρα που έχει τόσους μισθωτούς όσους και ελεύθερους επαγγελματίες, δεν μπορεί να είναι Αριστερά αν αγνοήσει ή εγκαταλείψει τους δεύτερους. Και η άποψη ότι οι μικρομεσαίοι είναι "τελειωμένοι" αν δεν συνεταιριστούν, δεν αποτελεί αριστερή ανάλυση στην Ελλάδα του σήμερα. Είναι ανάλυση ήττας, βαθιά συντηρητική, ανέφικτη σε πολλές περιπτώσεις και καταλήγει στην ρητορεία του Σόιμπλε και όσων θέλουν για ιδιοτελεις λόγους να σβήσουν απ΄τον χάρτη την παραγωγική μηχανή της χώρας. 

Και τώρα, παραγωγική ανασυγκρότηση!

Η β΄αξιολόγηση τελείωσε, το Εurogroup δέχθηκε την ρήτρα Ανάπτυξης κι αποφάσισε να στρέψει έστω και αργά αργά τα επόμενα μέτρα σε αναπτυξιακή ρότα. Η μπάλα είναι για πρώτη φορά στην ελληνική πλευρά: το πλαίσιο πλέον είναι συγκεκριμένο, δύσκολο αλλά για πρώτη φορά συγκεκριμένο. 
Και θα κριθεί από το που θα στρέψει η δική μας πλευρά ότι μέσο διαθέτει αξιοποιώντας τους νέους βαθμούς ελευθερίας στην πολιτική της. Οι μικρομεσαίοι ελεύθεροι επαγγελματίες με τις θαυμαστές τους συνέργειες και την αριστερής ιστορικά προέλευσης επιχειρηματικότητά τους, είναι έτοιμοι για το νέο restart. Αρκεί να αφεθούν να αναπνεύσουν.



πηγή tvxs.gr